I ty zostaniesz MORDERCĄ (NIE Nr 18/2013, 2013-04-26, str. 16)

I ty zostaniesz MORDERCĄ

Więzienia pełne są niewinnych. Wśród nich są naprawdę niewinni.

15 marca 2000 r. w centrum Wałbrzycha ok. 15.30, w czasie największego nasilenia ruchu dokonano zabójstwa antykwariusza Henryka Śliwowskiego,


którego lokal znajdował się w odległości kilkudziesięciu metrów od rynku.
W antykwariacie znaleziono otwarty sejf, ale tak naprawdę nic wartościowego nie zginęło. Jedynie notes z rozliczeniami za ostatnie 3 lata. Bandyci użyli samopału zrobionego przez fachowca. Ofiara dostała 6 postrzałów oddanych z dwóch różnych pistoletów, powodujących prawie natychmiastową śmierć.
Przez ponad 2,5 miesiąca policja była bezradna. Media krzyczały, że mord, że zginął człowiek, że ojciec dzieciom… Łaknęły krwi.
– To był znany wówczas paser – dorzuca dziś policjant, który wtedy prowadził śledztwo.
Śledztwo stanęło w martwym punkcie.

Świadek anonimowy

1 czerwca 2000 r. TVP wyemitowała program ze znanego cyklu „997”. Policja prosiła o pomoc. Zaapelowano o przekazywanie wszystkich informacji mogących dotyczyć sprawców zabójstwa. Gwarantowano dyskrecję, wysyłano więc czytelną informację, że ludzie będą traktowani jak źródła informacji poufnej. Program przedstawiał hipotetyczną rekonstrukcję zdarzenia sugerującą rabunkowe tło zabójstwa.
Już po dwóch dniach z miejscową komendą policji nawiązała kontakt kobieta twierdząca, że jej syn widział sprawców zabójstwa.
Świadek twierdził, że 16 marca 2000 r. po południu widział trzech osobników wybiegających z antykwariatu. Jednym z nich był Radosław Krupowicz, którego – jak zeznał – osobiście nie znał. Za te informacje dostał 5 tys. zł i status świadka anonimowego.
w październiku 2000 r. zatrzymano i postawiono zarzut zabójstwa 17-letniemu wówczas Krupowiczowi.
Wbrew temu, co twierdził, świadek jednak znał Krupowicza – i odwrotnie.
– Zakochał się w mojej dziewczynie i od dawna chciał mi ją odbić – mówi dziś o pomawiającym Krupowicz, bo wszyscy wiedzą, kto to jest. – Uprzedzał mnie, że się mnie pozbędzie.

Dzieciom wstęp wzbroniony

Gdy przyszli po niego rano, nie rozumiał, o co chodzi. Pomyślał, że to za fajkę z marychą, którą palili z kolegami na boisku szkolnym.
– Co robiłeś 15 marca? – zapytał prokurator Jarosław Dyko.
Nie pamiętał. To było tyle miesięcy temu.
– Wtedy, gdy zginął antykwariusz – dodał prokurator.
Tak, wie. Sam poleciał zobaczyć, co się wtedy stało. Mama usłyszała od sąsiadki, że niedaleko doszło do morderstwa. Gapił się na policjantów. Było jak w gangsterskim filmie. Wszędzie migające niebieskie światła, policjanci z bronią i biało-czerwona taśma.
Odpowiedział, że był wtedy w domu, z mamą. – Kto to może potwierdzić?
– Każdy. Mama, dziewczyna, sąsiedzi, kolega – wymieniał pewnie.
– Dlaczego zastrzeliłeś antykwariusza? – spytał Dyko.
Chłopak nie wiedział, o co chodzi. Jak to zastrzelił?
– Zaraz przestaniesz się śmiać – warknął Dyko. – Idziesz do więzienia.

Dyko

Wielokrotnie pytał, za co. Powtarzał, że to bzdura: – Znałem pana antykwariusza jedynie dzięki temu, że jak miałem 9 lat, wchodziłem do niego z kolegami i oglądałem stare monety w gablocie. Gapiłem się na znaczki. Ale po jakimś czasie antykwariusz napisał kartkę na drzwiach, że dzieciom wstęp wzbroniony. I skończyło się. Ale wtedy byłem w III klasie podstawówki.
Próbował jeszcze tłumaczyć, że nikogo nie zabił, ale prokurator już bujał się na krześle.
– Oglądałem na Discovery, że są takie maszyny, które wykrywają, czy mówi się prawdę. Chciałbym, żeby mnie zbadano tym aparatem, bo nic złego nie zrobiłem – błagał prokuratora.
– W Polsce nie ma takich aparatów i u nas nie można tego zrobić – odparł Dyko.
Chwilę potem Radka zaprowadzono do celi. Prokurator z matki i z dziewczyny zrobił świadków w sprawie. Żeby nie mogły mieć widzeń z chłopakiem. Tak miał mięknąć. Raz przyszła ciotka, ale rozmawiał z nią przez pleksi. Ojca nie ma.

Jak w telewizji

Świadek 6-krotnie zmieniał zeznania. Pierwsze w ogóle nie pasowały do sprawy. Przedstawiał zdarzenie tak, jak pokazano je w programie telewizyjnym. Tymczasem miało się to nijak do faktów. W „997”miało być filmowo, a nie prawdziwie. Tymczasem świadek, wyraźnie o tym niepoinformowany, mówił o wyglądzie antykwariatu, ale tego z telewizji, a nie prawdziwego… To, co opowiadał, to była Kolej na relacja filmowa. Bezbłędnie rozpoznawał jedynie Krupowicza. Mówił też o dwóch innych sprawcach, ale rysopisu nie potrafił podać.
Prawie rok nic nie działo się w sprawie. Aż pewnego dnia został zatrzymany najbliższy przyjaciel Radka, 16-letni Patryk Rynkiewicz. Chłopak na własną rękę szukał pomawiającego. Prawdopodobieństwo, że nie byłby dla niego miły, gdyby go już znalazł, jest duże. I zrozumiałe. Anonimowy świadek rozpoznał więc drugiego sprawcę – Rynkiewicza. Rozpoznał go z odległości 14 m po… ruchu gałek ocznych.
Rynkiewiczowi przedstawiono zarzut współudziału w zabójstwie antykwariusza – wspólnie z Radosławem Krupowiczem i jeszcze jedną osobą o nieustalonych personaliach. Jedynym dowodem i podstawą postawienia zarzutu był fakt, że od lat utrzymywał koleżeński kontakt z Krupowiczem, w tym też – co jest bardzo istotne – kontakt telefoniczny, jako że obydwoje dysponowali telefonami stacjonarny mi. Obydwaj mieszkali w okolicach rynku, prawie w bezpośrednim sąsiedztwie antykwariatu.
Przez 19 miesięcy działań operacyjnych policjanci nie byli w stanie uzyskać nic poza tym, o czym mówił świadek anonimowy, który zresztą w trakcie przesłuchań w sądzie w sposób istotny zmieniał treść zeznań. Mieli za to inne dowody. Ślady linii papilarnych na sejfie i w antykwariacie. Nie należały do Krupowicza i Rynkiewicza. Ślady butów odciśnięte na krwawych wybroczynach. Nie należały do podejrzanych Krupowicza i Rynkiewicza. Ślady DNA na miejscu zbrodni. Nie należy do Krupowicza i Rynkiewicza.

To nie oni!

Policjanci z Wałbrzycha, prowadzący wówczas sprawę, dziś są na emeryturze. Ale od początku mówili prokuratorowi Dyce, że coś tu śmierdzi. Wskazywali na innych sprawców. Mówili, że chłopcy tego nie zrobili.

Maciej Jedliński

– Dostaliśmy zjebę od Dyki – mówi anonimowo policjant. – Kazał nam zbierać dowody na małolatów. Jak nie, to przestaniemy przy tym pracować.
Gdy poszli z tym do przełożonego, powiedział, żeby na razie dali spokój, bo przecież na chłopców nie ma żadnych dowodów, na pewno więc zostaną uniewinnieni. Zdziwili się, gdy Krupowicz i Rynkiewicz stanęli przed Sądem Okręgowym w Świdnicy. Sądził ich Maciej Jedliński.
– Wszystkie nasze wnioski procesowe odrzucał. Krzyczał na nas. Od razu było widać, że my mamy być winni – mówią skazani.
Byli pewni, że skoro świadkowie potwierdzili, iż w dniu zabójstwa byli zupełnie gdzie indziej, to wystarczy. Dla sędziego Jedlińskiego wiarygodny był tylko świadek anonimowy.
Mama niewiarygodna, bo jest matką. Dziewczyna niewiarygodna, bo jest zakochana. Pani z kiosku niewiarygodna, bo zna oskarżonego od dziec ka. Kolega niewiarygodny, bo jest kolegą i go kryje. Sąsiad niewiarygodny, bo mu nie wypadało zeznawać i na czej. Na rozprawie zeznawał też policjant prowadzący postępowanie, który stwierdził, że świadek anonimowy jest niewiarygodny, a chłopcy nie mogli tego zrobić.

Jedliński przerwał przesłuchanie i powiedział, że nie ma do niego żadnych pytań. Gdy obrońcy chłopaków chcieli wykorzystać te zeznania w apelacji, okazało się, że sędzia w ogóle tego nie zaprotokołował.
Biegły sądowy stwierdził, że chłopcy w tym wieku niemający kontaktu ze światem przestępczym nie mieli możliwości zdobycia broni. Powiedział, że aby ją przerobić, trzeba ogromnego doświadczenia. Mówił jasno, że zrobili to profesjonaliści, a nie nastoletnie szczawie. Sędzia Jedliński nie wziął tej opinii pod uwagę. Gdy wreszcie zbadano Krupowicza wariografem i ocena była korzystna dla oskarżonego, sędzia stwierdził, że skoro chłopak reaguje emocjonalnie na słowa zabójstwo antykwariu sza, to już jest wystarczający dowód, że miał z tym zabójstwem coś wspólnego. Gdy biegły przeprowadzający badanie stwierdził, że reakcja chłopca jest normalna, bo stał w tłumie gapiów, gdy ofiarę wynoszono z antykwariatu, Jedliński stwierdził, że ocena biegłego jest nieobiektywna.

Bez motywu i bez sensu

W śledztwie przesłuchano 156 świadków, z których 32 zostało przesłuchanych na rozprawie przed sądem. w przypadku pozostałych prokuratura wniosła o zaniechanie wezwania na rozprawę, albowiem nie mieli oni nic istotnego do powiedzenia i według Dyki wystarczy to, co zeznali podczas przesłuchań prowadzonych w śledztwie. Sędzia Jedliński się do tego przychylił.
Spośród 156 świadków przesłuchanych na różnych etapach śledztwa i procesu, tylko świadek anonimowy twierdził, że widział oskarżonych, gdy wchodzili i wychodzili z antykwariatu. Sąd opierał się jedynie na poszlakach, które w ogóle nie trzymały się kupy. Za przesłankę pozytywną, wskazującą na sprawstwo obu oskarżonych sąd uznał to, że obydwaj kategorycznie zaprzeczali związkom z zabójstwem. Sędzia w żaden sposób nie odniósł się do faktu, że do dnia wyroku nie ustalono tożsamości trzeciego rzekomego sprawcy, którego pozycji, znaczenia i roli w zabójstwie absolutnie nie określono. Sprawca ten nie został znaleziony do dziś!
Sędzia ani prokurator nie określili motywu zbrodni. Po co dwóm nastolatkom notes antykwariusza z jego osobistymi bazgrołami?
Maciej Jedliński dyktował do protokołu co innego, niż mówili świadkowie i oskarżeni. Wielokrotnie oskarżeni prosili o korektę protokołu, bo był inny niż to, co działo się na rozprawie.
Sędzia Jedliński uznał Krupowicza i Rynkiewicza winnych zabójstwa antykwariusza i skazał ich na 25 lat więzienia.

Sztangista z Wałbrzycha

– Od początku prowadzenia śledztwa wiedziałem, że oni tego nie zrobili – mówi dziś podinspektor Janusz Bartkiewicz, prowadzący wówczas postępowanie w komendzie wojewódzkiej. – Nie mogłem spać przez tę sprawę. Po uprawomocnieniu się wyroku wskazałem rodzinie Krupowicza dowody na to, że świadek anonimowy składał fałszywe zeznania. Udowodnienie takiego przestępstwa dawało szanse wznowienia postępowania i wykazania niewinności skazanych.
Obrońca Krupowicza w jego imieniu złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, wskazując na istniejące dowody i środki dowodowe. Prokuratura odmówiła wszczęcia postępowania. Krupowicz i Rynkiewicz wystąpili do ministra Ziobry z prośbą o zapoznanie się z zasadnością argumentacji prokuratury okręgowej odmawiającej wszczęcia postępowania przygotowawczego. Ministerstwo pisma te skierowało do wyjaśnienia przez właściwą prokuraturę apelacyjną, a ta odesłała je do prokuratury okręgowej, która – czego było można się spodziewać – odpowiedziała odmownie.
– Prawdziwych sprawców ustaliliśmy już w trakcie trwania procesu. Dwóch personalnie, trzeciego dopiero sprawdzaliśmy – mówi podinspektor Bartkiewicz. – To były porachunki mafijne z grupą Marka D., pseudonim Dąbek. Żołnierze „Dąbka”dostali zlecenie na antykwariusza, bo był im winien dużą kasę. Zabójstwa dokonał najprawdopodobniej pewien sztangista z Wałbrzycha.
Potwierdza to Janusz Mikosz, emerytowany szef śląskiego Centralnego Biura Śledczego: – Grupa „Dąbka”zlecała zabójstwa. Sam ich zamykałem.
Sąd nie wziął tego pod uwagę.
Po 12 latach Sąd Najwyższy zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tak sprawnie Jedliński sądził, że nie zauważył poważnych różnic w zeznaniach świadka. Tyle że chłopcy mieli już odsiedziane 12 lat.

I choć sąd uznał, że faktycznie to nie oni strzelali, że nie byliby w stanie zrobić broni oraz że prokuratorski świadek jest zdecydowanie niewiarygodny, to jednak nie uniewinnił ich, ale obniżył wyrok z 25 do 15 lat.

Widać zdawał sobie sprawę, że odszkodowanie za bezzasadny pobyt w więzieniu byłoby ogromne.
– Pani szuka sprawców od tego antykwariusza? – pyta mnie więzień z Aresztu Śledczego we Wrocławiu. – W Strzelinie siedzi gość, mówią na niego „Jezus”. On wie, kto to zrobił. I podobno chce o tym mówić.
„Jezus”to Jacek B. Faktycznie siedzi w Strzelinie. Należał do grupy „Dąbka”.
I mówi: – Kiedyś kumpel do mnie zadzwonił. Mówi, że umiera i ma do mnie prośbę. Pojechałem. On miał zawał. I mi powiedział, że on już umiera i chce przed śmiercią powiedzieć, że to on zabił antykwariusza. To taki sztangista zWałbrzycha.

Miałem wielkie plany…

– Chciałem skończyć szkołę i iść na studia. Marzyłem o domu i dzieciach. Widziałem już siebie stojącego nad dziecięcym łóżeczkiem obok mojej ukochanej dziewczyny – niby się śmieje z tych młodzieńczych marzeń. Nic z nich nie wyszło.
Radosław Krupowicz miał wtedy 17 lat. Chodził do miejscowego technikum. Na kanale Discovery oglądał „Pogromcówmitów”. Pierwszy raz był zakochany. Był pewien, że to już tak do końca życia. No bo jak inaczej, skoro tak ją kocha? I ona jego.
Dziś jest starszy o prawie 13 lat. Dziewczyna już dawno jest żoną innego. Zielony więzienny uniform wisi na chudym ciele.
– Jestem jak dzikus. Boję się ludzi z wolności. Radosław Krupowicz niedługo stanie w sądzie. Chce wyjść na zwolnienie warunkowe. Czy prokurator dopilnuje, by mu się to nie udało?

Joanna Skibniewska

LEWO i Sprawiedliwość (NIE 15/2003, 5.04.2003)

Jak wyglądają święte krowy? Jak sędziowie III wydziału karnego sądu okręgowego w Świdnicy.

To nie tylko niecodzienna sytuacja, to kuriozum. W Sądzie Okręgowym w Świdnicy orzekał sędzia, któremu odebrano immunitet. Wydawał wyroki, a ich uzasadnienia pisał ławnik, bo sędzia nie miał takich uprawnień. A wszystko po to, by nie wyszły na jaw uchybienia i naruszanie prawa przez jego kolegów i przełożonego.

Sędzia po pijaku

Sędzia Sądu Okręgowego w Świdnicy Tomasz Białek 12 stycznia 2012 r. został zatrzymany gdy jechał po pijaku. Nic nadzwyczajnego. http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/sedzia-i-jego-kac-nie-372012.html

Od razu wpłynęła informacja do jego przełożonych o zaistniałej sytuacji. Zgodnie z przepisami.

- Natychmiast powinno być wszczęte postępowanie dyscyplinarne, powinien zostać pozbawiony immunitetu i zawieszony w czynnościach sędziego – dowiedzieliśmy się w Krajowej Radzie Sądownictwa. Stanowi też

o tym wyraźnie Prawo o Ustroju Sądów Powszechnych, obowiązujące bezwarunkowo sędziów.

Tymczasem nic takiego się nie stało. Wtedy w styczniu postanowiono wyciszyć sprawę.

- Nikt miał się o tym nie dowiedzieć – mówi anonimowo pracownik świdnickiego sądu. – Sprawa była trzymana w tajemnicy.

Latem ze świdnickiego sądu wyciekła szczątkowa informacja. Zaraz potem, dzięki naszej publikacji, o sprawie dowiedzieli się inni. Poza tym w Poznaniu prowadzone było w tej sprawie postępowanie karne. Trzeba było coś zrobić. W lipcu 2012 roku sędziemu Tomaszowi Białkowi uchylono immunitet. Ale nie zawieszono go w czynnościach… Dlaczego? 

 Sędzia bez immunitetu

Bo sędzia Białek prowadził, uchylony do ponownego rozpatrzenia, proces, który był oczkiem w głowie jego szefa, Macieja Jedlińskiego. Gdyby wówczas zmienił się skład sędziowski, mogłyby wyjść na wierzch uchybienia zarówno Jedlińskiego jak i jego podwładnych. Białek musiał kontynuować sprawę zgodnie z jego zaleceniami.

- Miał za wszelką cenę dokończyć proces „gangu bokserów” – mówią informatorzy. – Sędzia Jedliński nakazał szybko skazać oskarżonych.

Wcześniej skazał ich na długoletnie więzienie sędzia Mirosław Bagrowski.

Wyrok, jako naruszający rażąco przepisy prawa, w sprawie pseudogangu został przez sąd odwoławczy uchylony i wrócono sprawę do ponownego rozpoznania. Teraz Tomasz Białek nie mógł tego zepsuć, bo postępowanie to, zostało uznane przez media, za sukces tutejszego wymiaru sprawiedliwości. Postępowanie, które z prawem, a już na pewno ze sprawiedliwością nie miało nic wspólnego. Podzielone na wiele wątków, oparte jedynie na zeznaniach świadków koronnych, było tylko spektaklem dla tłumów, którzy chcieli igrzysk.

- Musze skończyć sprawę do końca sierpnia – mówił na rozprawie Białek, gdy odrzucał wszelkie wnioski dowodowe obrony.

I skończył. Wyrok w sprawie pseudogangu (III K 154/06) wydał 23 sierpnia. Oczywiście zgodnie z oczekiwaniami Jedlińskiego i Bagrowskiego. Był taki jak poprzedni, ten uchylony.

Dopiero po wydaniu tego wyroku, 7 września 2012 r. Tomasza Białka zawieszono w czynnościach.

Od lipca orzekał w sprawach, chociaż nie miał immunitetu.

- Orzekał bez immunitetu??!! – pyta zszokowany sędzia Jarema Sawiński, wiceprzewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa. - Jest to powód do natychmiastowego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko temu sędziemu.

A kto powinien wszcząć postępowanie w tej kolejnej sprawie?

- Sędzią zastępującym na tym terenie rzecznika dyscyplinarnego jest Mirosław Bagrowski ze Świdnicy – dowiadujemy się w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu.

Sędzia który nie jest sędzią

Jak gdyby tego wszystkiego było mało, uzasadnienie owego wyroku wydanego przez sędziego bez immunitetu, napisał … ławnik. Owego ławnika wyznaczył 13 września 2012 r. szef III wydziału karnego Maciej Jedliński. Wydał on wówczas zarządzenie, że „w związku z uchwałą sądu dyscyplinarnego czyli Sadu Apelacyjnego w Poznaniu o sygn. ASDo 2/2012” (zawieszającą sędziego w czynnościach – przyp. autorki) uzasadnienie ma sporządzić Józef Kostrzewa, ławnik, bo sędzia Białek nie posiada takich uprawnień. Ławnik Józef Kostrzewa napisał uzasadnienie wyroku wydanego przez Białka. W 90 % przepisał to, co napisał Bagrowski uzasadniając swój wcześniejszy wyrok.

Prawo o Ustroju Sądów Powszechnych z dnia 27 lipca 2001 roku, obowiązujące wszystkich sędziów wyraźnie stanowi, że jeśli sędzia zostanie przyłapany na gorącym uczynku, dokonując przestępstwa umyślnego, zostaje natychmiast zawieszony w czynnościach, a sprawa z urzędu trafia do sądu lub prokuratury. Czyli od 13 stycznia sędzia Tomasz Biełek nie miał prawa założyć sędziowskiego łańcucha. Tymczasem on cały czas orzekał! Za zgodą i aprobatą jego przełożonego Macieja Jedlińskiego i przy aplauzie rzecznika dyscyplinarnego Mirosława Bagrowskiego. Rozpatrywał sprawy dotyczące ludzkiej wolności.

Nawet jeśli jego szef go nie zawiesił, Białek sam miał obowiązek wyłączyć się z prowadzonych postępowań. Nie zrobił tego, narażając ludzi na kolejne stresy i straty finansowe. Wiele procesów musiało wrócić do ponownego rozpoznania, bowiem zmienił się skład sędziowski.

Sędziowie, którzy są bez zobowiązań

Sędzia Maciej Jedliński wystąpił przeciwko nam do sądu o odszkodowanie za to, że o nim piszemy. Napisaliśmy na przykład o tym, że 3 osoby oskarżają go branie łapówek. 

„My nie podważamy, że ktoś tam mówił, że sędzia Jedliński brał łapówki, my uważamy, że gazeta nie miała prawa o tym pisać” 

– uzasadniał swoje stanowisko adwokat Macieja Jedlińskiego.

Świadkami tego, że Jedliński „wcześniej był pogodnym człowiekiem, a po tych artykułach się załamał” byli… sędzia Tomasz Białek i Mirosław Bagrowski. Na pytanie Jedlińskiego, czy Białek miał jakieś zobowiązania wobec niego i wobec Bagrowskiego, Białek odpowiedział na sali sądowej:

- Nie mam żadnych zobowiązań wobec Macieja Jedlińskiego i Mirosława Bagrowskiego.

Oj, nieładnie, panie sędzio tak kłamać.

Joanna Skibniewska

Parasprawiedliwość cd. (NIE 15/2003, 5.04.2003)

Parasprawiedliwość cz.1 (NIE 38/2012)
http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/parasprawiedliwosc-nie-382012.html

Gdy napisaliśmy, że sędzia Sądu Okręgowego w Świdnicy Maciej Jedliński jest nierzetelny, stronniczy i narusza prawo, Jedliński wniósł przeciwko nam oskarżenie o naruszenie dóbr. Chce wyrwać

od nas pieniądze za straty moralne. I to nawet nie na sierotki czy bezdomne zwierzątka, ale sobie do kieszeni. 

W poniedziałek Sąd Apelacyjny we Wrocławiu powiedział o nim to samo co my. Maciej Jedliński wydał wyrok z rażącym naruszeniem prawa. Nie dał oskarżonemu prawa do obrony, rozprawę prowadził tendencyjnie a sam nie wykazał się zasadą bezstronności sądu.

***

O sędzim Macieju Jedlińskim pisaliśmy kilkakrotnie. Nie bez powodu. Sposób prowadzenia przez niego rozpraw i wyjątkowa stronniczość, budziła nasze oburzenie. Tym bardziej, że ofiarami jego najprawdopodobniej osobistych niechęci, często padały osoby niewinne. Jak Marek Lisowski.

Niepełnosprawny. Sparaliżowany od 22 lat. Z porażeniem czterokończynowym. Czyli zupełnie bezradny, bez możliwości jakiegokolwiek ruchu, przez cały czas zdany na pomoc innych.

Został pomówiony przez świadka koronnego. Bandytę, który w zamian za odpuszczenie mu win, poszedł na współpracę z prokuraturą. Zrobił z Marka Lisowskiego handlarza narkotyków i wytwórcę lewych banknotów. I choć od początku było jasne, że cwany bandzior kłamie, prokuratura ogłosiła sukces. I zamknęła Lisowskiego do aresztu.

Tam sparaliżowany mężczyzna umierał bez opieki. Z odleżynowych ran leciała krew. Bez możliwości zawołania pomocy, bez szans by się napić czy zjeść, był „zmiękczany” by przyznał się do tego, czego nie zrobił. Gdy odwiedził go świdnicki prokurator Jarosław Dyko, ponoć powiedział „albo się przyznasz, albo tu zdechniesz”.

Nie poddał się. Z aresztu wyszedł w agonii. Prosto na OIOM niemieckiej kliniki, gdzie cudem uratowali mu życie.

Prokurator Dyko dopiął swego. Napisał akt oskarżenia, robiąc z niego herszta świdnickiej bandy. Bez żadnych dowodów. Jedynie na podstawie zeznań bandyty.

 

***

O tym, że sprawę Marka Lisowskiego będzie sądził sędzia Maciej Jedliński, wiadomo było dużo wcześniej. Szef wydziału karnego w świdnickim sądzie był osobiście zaangażowany w sprawie Lisowskiego. Oficjalnie mówiono, że bezlitośnie niszczy świat przestępczy. Nieoficjalnie, że niszczy każdego kto z nim nie „współpracuje”.

Rozprawa przeciwko Markowi Lisowskiemu to była farsa.

Świadek mówił, że dobrze zna oskarżonego Lisowskiego. Kupował od niego amfetaminę. Spotykali się w lesie, Lisowski przyjeżdżał samochodem. Zawsze przyjeżdżał sam. Wysiadał z samochodu, podchodził, brał amfę, płacił i odjeżdżał. Według świadka Lisowski to bardzo wysoki mężczyzna. Tymczasem Lisowski, skurczony na inwalidzkim wózku, zdeformowany od 22 lat, patrzył na świadka z niedowierzaniem.

Jedliński łapał się za głowę. Wielokrotnie prosił świadka, żeby rozejrzał się po sali i wskazał Lisowskiego. Ten go jednak nie rozpoznawał, choć siedział tuż obok niego. Sędzia mówił mu, że może to był niepełnosprawny, informował jaką ksywkę miał mieć Lisowski.

Podane przez sędziego przezwisko „Paralita” jednak niewiele mówiło świadkowi.

Świadek, który tak naprawdę, nigdy nie widział Lisowskiego, nie rozumiał, że ma rozpoznać właśnie siedzącego niedaleko na wózku człowieka.

Jeszcze kilka razy sędzia Jedliński próbował nakierować świadka, ale ten uparcie nie rozpoznawał Lisowskiego. Wreszcie Jedliński kazał ojcu Lisowskiego podwieźć go wózkiem pod nos świadka i zwrócił się do chorego:

- Panie Marku Lisowski, czy pan jest "Paralita"?
Na postawie takich zeznań sędzia Maciej Jedliński skazał Marka Lisowskiego na 5 lat bezwzględnego więzienia. W ten sposób skazując go na śmierć. W swoim uzasadnieniu wyroku powołał się na wyrok, który dopiero miał zapaść!

***

Właśnie ten wyrok rozpatrywał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu. Rozprawa nie była łatwa. Marek Lisowski musiał udowodnić, że świadek koronny jest niewiarygodny a prowadzący rozprawę Maciej Jedliński miał z góry założoną tezę, że Lisowski jest winny. Problemem było to, że Marek Lisowski jest w bardzo złym stanie. Nie mógł stawić się do sądu. Tymczasem wszyscy biegli lekarze z okolicy dostali zakaz zbadania go i wydania oświadczenia, że jego stan nie pozwala na jego udział w rozprawie. Zakrywali się brakiem czasu, nawałem pracy, a nawet niekompetencją, byleby tylko nie zadrzeć z przedstawicielami świdnickiego wymiaru sprawiedliwości. Lisowski miał nie przyjechać choć wezwano go prawidłowo, a lekarze nie usprawiedliwili jego nieobecności.

Nie zmieniło to jednak decyzji sądu apelacyjnego, który uchylił wyrok wydany przez Jedlińskiego jako wydany z rażącym naruszeniem prawa. 

Sąd apelacyjny stwierdził, że Jedliński nie dał Lisowskiemu prawa do obrony, że rozprawy prowadzone były niewłaściwie, a sam Maciej Jedliński w rażący sposób naruszył zasadę bezstronności sądu.

Sprawa wraca do ponownego rozpatrzenia.

Jeśli wróci do Sądu Okręgowego w Świdnicy, znowu Lisowski zostanie skazany bez jakichkolwiek dowodów. W Świdnicy wiadomo, że sędziowie z wydziału, którym kieruje Maciej Jedliński nie mogą podważyć jego wyroku.

- Chciałbym dożyć dnia, kiedy usłyszę sprawiedliwy wyrok, czyli niewinny – mówi Lisowski.

My też chcielibyśmy usłyszeć taki wyrok.

Joanna Skibniewska

Gorąca pała (NIE 47/2012)

Nawet 16-letniekobiety są niebezpieczne. Szczególnie, gdy wykorzysta je prokurator i sędzia.
Dziś już Grzegorz Lewicki z trudnością przypomina sobie, od czego się zaczęło. Zwyczajny funkcjonariusz policji w Radkowie na Śląsku, z prawie 15-letnim stażem. Z dobrą opinią, nagradzany. Taki od wszystkiego. Wypadki drogowe, kradzieże, rozboje, narkotyki, rowerzyści na gazie itp. Lewicki był zdyscyplinowany, osiągający bardzo dobre wyniki w służbie, w podejmowanych działaniach konsekwentny i nieustępliwy, jak napisali o nim jego przełożeni. Czyli w Radkowie raczej mało lubiany?
     W 2006 r., kiedy rządził PiS, wokół funkcjonariuszy coś się zaczęło dziać. Szczególnie przy tych z długim stażem pracy. Nie tylko w Radkowie, ale na całym Śląsku. Co i raz było słychać, że jakiś policjant został oskarżony o korupcję. Wszyscy wiedzieli, że polecenia szły z góry, z samego ministerstwa. Miały być wykrywane "mafie policyjno-lekarskie lub policyjno-gangsterskie". Jeśli znalazłby się w tym jakiś polityk, najlepiej lewicy, to w ogóle byłoby bosko. Nikt jednak nie myślał, że dotknie to tak mały komisariat jak ten w Radkowie. A tam Lewickiego.

Pies na psy
Lewicki zaczął być wzywany przez prokuratora w Kłodzku Grzegorza Horowskiego. Psa na psy, jak o nim mówiono. I Lewicki musiał się tłumaczyć. Z tego, że pojechał do wypadku drogowego, choć była tam inna jednostka. Potem znowu tłumaczył się ze skreśleń w swoim notatniku. Choć wytłumaczył to racjonalnie, Horowski uznał, że funkcjonariusz fałszował swój notatnik. Taki malutki, podręczny, z którego dopiero sporządzało się raporty. Później tłumaczył się z wywiezienia nielata poza miasto w celu zastraszenia go. To, że nielat to miejscowy bandzior ścigany przez Lewickiego, nie miało dla prokuratora znaczenia.
     I tak Lewicki jeździł sobie co i raz do Kłodzka i się tłumaczył. A wszystko przez to, że nie chciał nic powiedzieć na komendanta albo na któregoś burmistrza. Był taki niekoleżeński i nie chciał współpracować z kolegą prokuratorem. Ba, napisał na prokuratora skargę. Oczywiście skargi nic nie dały, ale wkurzyły mocno prokuratora, prokurator Horowski szukał więc czegoś na Lewickiego. Aż znalazł.

Miłość
Ewa K. to był niezły numer. Środowisko, w którym wyrastała: alkohol, przemoc, przestępstwa. Gdy Lewicki ją poznał, miała około 16 lat. I była policyjnym "uchalem". Nawet niezłym, bo obracała się w towarzystwie zajmującym się narkotykami. Miał jednak to nieszczęście, że dziewczyna najprawdopodobniej zakochała się w policjancie. Lewicki mówi, że starał się ją trzymać na dystans. Ale młoda chciała zaszpanować wśród koleżanek i opowiadała, że jest w ciąży z Lewickim.
     To prawda, że się wkurzył. Po pierwsze, śmiali się z niego koledzy. Po drugie, on miał żonę i dwoje dzieci. Kiedyś zobaczył Ewę K. na ulicy, zatrzymał się i spytał, co jej odbiło. Może nie był miły, może nawet powiedział coś niecenzuralnego, dziś już nie pamięta. W każdym razie zerwał z nią kontakty. I przez 2 lata laska nie pojawiała się w jego życiu. Raz powróciła jak zły sen, gdy do jego dowódcy wpłynął anonim, że Lewicki zgwałcił Ewę K., ale gdy policja zaczęła prowadzić własne śledztwo, Ewa K. wszystkiemu zaprzeczyła i stwierdziła, że nigdy nie miała kontaktów seksualnych z Lewickim. I znowu zniknęła z jego życia. Nagle, po 2 latach znalazł ją Grzegorz Horowski. Znaczy nie tyle ją, co ów anonim i bardzo się ucieszył, że wreszcie ma coś naprawdę mocnego na niesubordynowanego policjanta. Jak to się stało, że Ewa K. nagle po 2 latach przypomniała sobie ów gwałt, trudno powiedzieć. Jakim cudem doznała olśnienia i przyznała się, że była w ciąży? Jak to się stało, że opowiedziała o tym, jak to Lewicki zmusił ją do dokonania aborcji? Grzegorz Lewicki z hukiem trafił do aresztu. Horowski utajnił akta sprawy. Cholera wie czemu. W każdym razie długie miesiące Lewicki nie miał pojęcia, za co siedzi.
Został oskarżony i skazany. Za gwałt i nakłanianie do aborcji. Skazał go sędzia Sądu Okręgowego ze Świdnicy. Może i byśmy w gwałt uwierzyli, gdyby nie fakt, że panienka wielokrotnie zmieniała zeznania, motała się jak mucha w pajęczynie i wyraźnie kłamała.
Poza tym, według opinii biegłych, nie mogła dokonać aborcji, gdyż? nigdy nie była w ciąży. A to co opisuje panienka jako aborcję, żadną aborcją nie było. Sędzia jednak nie przyjął tych wyjaśnień biegłych. Uznał, że nie mają one znaczenia procesowego.

Skryta dziewica
Ewa K. opowiadała o tej miłości przed sądem. Od razu jak go poznała na dyskotece, zaproponował jej randkę. Spotkała się z nim o 3.00 nad ranem na murku. Nad zalewem w Radkowie, w poświacie księżyca. Aaaach, jak romantycznie? Widziała to spotkanie jej kuzynka Agnieszka, która obserwowała to ze swojego okna. Ewa K. zadzwoniła wtedy do kuzynki. Faktycznie zadzwoniła o 3.36, jak wykazują billingi. Tyle że telefon Ewy logował się wtedy w Nowej Rudzie, a Agnieszki w Radkowie. Jak widać, Ewa K. nie mogła być wtedy w Radkowie nad zalewem.
     Ten sam zalew miał być świadkiem dramatu Ewy. Ten dzień miał zmienić jej życie. Ale dokładnie nie pamiętała co to za dzień. Prokurator wielokrotnie próbował jej "przypomnieć" tę wstrząsającą datę, ale ciągle się motała. Wreszcie przypomniała sobie, że to był 2 września 2006 r. Ten sam, w którym Lewicki zatrzymał jej ojca, w wyniku czego tamten trafił za kraty. Ale to zapewne przypadek? Wie tylko, że był to wieczór, że pili alkohol i że Lewicki zgwałcił ją na przednim siedzeniu swojego auta. Po czym każde poszło w swoją stronę. A ona była przecież dziewicą. Zgwałcone biedactwo nikomu o tym nie mówiło, bo? bliscy w domu spali. Podobno spóźnił się jej okres, więc poszła z koleżanką do ginekologa, który stwierdził, że jest w 9. może 10. tygodniu ciąży. U ginekologa była niby 4 października 2006 r. Musiała to być wyjątkowo szybko rozwijająca się ciąża, bo od 2 września, czyli od gwałtu, do 4 października minęły raptem 4 tygodnie, a nie 10. Będąc u ginekologa, powiedziała, że ciąża jest wynikiem gwałtu. Ani ciąży, ani tej informacji nie potwierdza dokumentacja medyczna owego lekarza. Nikt nie pamięta też, żeby mówiła o gwałcie. To tym bardziej dziwne, bo lekarz jest zobowiązany zgłosić taki fakt policji.

Tabletkowa aborcja
Podobno Ewa K. szybko powiedziała potencjalnemu ojcu o ich wspólnym szczęściu. Bóg ją pobłogosławił! Tymczasem podobno tatuś się nie ucieszył i kazał jej tę ciążę usunąć. Zorganizował nawet lekarza. Lekarz stwierdził ciążę, ale podobno powiedział, że może jej pomóc, po czym dał jej 6 tabletek do połknięcia i kazał przyjść za tydzień. Lewicki miał mu dać 500 zł. Było to 26 października. Młoda nie wie do dziś, gdzie był ten lekarz, nie wie, jak on wyglądał ani jak wyglądał jego gabinet.
     Po tygodniu znowu pojechali do tego lekarza. W gabinecie lekarskim po raz kolejny dostała tabletki, a lekarz kazał jej... biec po test ciążowy do apteki. Po czym wykonał ten test w gabinecie i stwierdził, że Ewa K. nie jest już w ciąży. Małolata nic nie wspominała, jakoby miała po tabletkach dostać krwawienia ani czy w ogóle przez ten okres od 2 września krwawiła. Sąd uznaje ten fakt za nieistotny.
     Tu warto byłoby przypomnieć daty. 30 października rzekoma ciąża miałaby 9 tygodni. Biorąc jednak pod uwagę to niby-badanie z 4 października, podczas którego lekarz stwierdził 10-tygodniowąciążę, byłoby to już 14 tygodni. Mogłaby w tym czasie jakieś tabletki w dupę sobie wsadzić, a i tak ciąży by się w ten sposób nie pozbyła. Jednak sędzia nie dopuścił dowodu w postaci opinii biegłych lekarzy ginekologów. Bo zawaliliby oni z góry założoną tezę, że Lewicki jest winny. Jeszcze taki drobiazg ? nie ma dokumentacji medycznej, która mówiłaby o wizycie Ewy K. u lekarza. Ale według sędziego to nic dziwnego, bo przecież lekarz nie wpisałby w kartę, że dokonał aborcji. Znaczy tego czegoś, co tutaj nazywane jest aborcją.
     I jeszcze jedno, powtórzmy - biegły lekarz ginekolog stwierdził, że Ewa K. nigdy nie była w ciąży. Nie zmieniło to jednak decyzji sędziego i jego wewnętrznego przekonania, że Lewicki nakłaniał to niewinne 16-letniebiedactwo do przerwania ciąży, której nie było. Za co dostał 4 lata.

Nie zabijać dziecka
Ewa K. miała swoich świadków. Owe koleżanki, które niby ją widziały podczas romantycznego spotkania na murku. Widziały z okna. Jedna była wtedy we Wrocławiu, ale tego też nie sprawdzono. Prokuratura miała też świadka nie do podważenia, kuratora Ewy K. (boto niewiniątko od 2005 r. miało kuratora) Marię Zawadzką, która to w 2009 r. powiedziała przed sądem, że biedactwo zwierzyło się jej z dokonanego na niej gwałtu i z faktu, że jest w ciąży. Kuratorka była wstrząśnięta i robiła wszystko, by "tegodziecka nie zabijać", odwodząc dziewczynę od dokonania aborcji.
     Faktycznie koronny dowód, tyle że ta praworządna kuratorka nie odnotowała tego w swoich notatkach, nie wspomniała o tym w raportach do sądu, nie zgłosiła gwałtu ani policji, ani prokuraturze, ani sądowi, na którego polecenie sprawowała kuratelę nadmałolatą. Lepiej, nie potwierdziła tego sama "zgwałcona". Musiał jej to "przypomnieć" prokurator na rozprawie, bo ona uparcie twierdziła, że była u kuratorki, ale w sprawie stypendium socjalnego i w związku z jej nieobecnościami w szkole. I to akurat jest odnotowane w raporcie pani kurator. A gwałtu i ciąży nie ma.

Język i dowody
W sprawie, którą prowadzono przeciwko Lewickiemu, aż 11 osób powiedziało przed sądem, że byli nakłaniani przez prokuratora do składania fałszywych zeznań (świadczą o tym protokoły rozpraw).
Grzegorz Lewicki siedzi. Za gwałt oraz za dokonanie aborcji, która żadną aborcją nie była. Ale to nie ma znaczenia procesowego.

Joanna Skibniewska
askibniewska@redakcja.nie.com.pl

Jedliński

 Lewickiego skazał sędzia, który był naszym wielokrotnym bohaterem, ale wcale nie chcemy mu dokopać. Chcemy sprawiedliwości.

O sędzi Sądu Okręgowego w Świdnicy pisaliśmy: 
1. Przy materiale dotyczącym postępowania przeciwko rzekomemu "gangowi bokserów" i domniemanej mafii policyjno-gangsterskiej. Postępowanie prowadzone w sposób mający niewiele wspólnego z rzetelnym procesem. "Tajemnice ze śmietnika".
http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/tajemnice-ze-smietnika-nie-442011.html

2. Gdy prowadził postępowanie przeciwko całkowicie sparaliżowanemu człowiekowi, gdzie pokazaliśmy, jak nakierowuje świadka do oczekiwanych przez niego zeznań, jak protokołuje co innego, niż mówią świadkowie, jak nieobiektywnie prowadzi rozprawę i nie panuje nad swoimi emocjami. "Gowinizm".
http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/gowinizm-nie-182012.html

3. W tekście pt. "Sędzia bierze w łapę", w którym przedstawiliśmy dowody, że sędzia najprawdopodobniej bierze.
http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/sedzia-bierze-w-ape-nie-212012.html

4. W materiale pt. "Nietykalny sędzia", gdzie opisujemy, jak próbuje wykorzystywać swoje stanowisko, by nas oskarżyć o cokolwiek. Dodać należy, że sędzia wystąpił przeciwko nam na drogę prawną, a jego świadkami są... inni sędziowie ze świdnickiego sądu. 
http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/nietykalny-sedzia-nie-422012.html
Jeden, sędzia Bagrowski, który "przeoczył" podczas prowadzenia rozprawy, że ten sam pełnomocnik był jednocześnie adwokatem świadka koronnego nadającego na oskarżonych, jak i pełnomocnikiem samych oskarżonych.
Drugi, sędzia Białek, któremu właśnie odebrano immunitet sędziowski, ponieważ toczy się przeciwko niemu postępowanie o jazdę po pijanemu.
http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/sedzia-i-jego-kac-nie-372012.html

Nietykalny SĘDZIA (NIE 42/2012)

Jedliński

Napisaliśmy, że sędzia Sądu Okręgowego w Świdnicy bierze łapówki. Przedstawiliśmy dowody. Tymczasem sędzia ma się dobrze, a ścigani przez wymiar sprawiedliwości jesteśmy my.
http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/sedzia-bierze-w-ape-nie-212012.html

Próbowano zastraszyć nas na różne sposoby. Teraz przyszła kolej na postępowanie prokuratorskie. Dlatego że odważyliśmy się ruszyć nietykalnego.
     Maciej Jedliński był wielokrotnie negatywnym bohaterem naszych publikacji. Najpierw, gdy w sposób skandaliczny sądził policjantów. Potem, jak w jeszcze gorszy sposób sądził sparaliżowanego mężczyznę, robiąc z niego na siłę szefa zorganizowanej grupy przestępczej. I wreszcie wtedy, gdy przedstawiliśmy dowody, że sędzia Jedliński przyjął łapówki od przestępców za ich uniewinnienie lub zwolnienie z aresztu tymczasowego. W publikacji zamieściliśmy oświadczenia o takim zdarzeniu, napisane i podpisane przez wręczających pieniądze. w normalnym kraju natychmiast zainteresowano by się takim sędzią. Nawet jeśli byłyby to pomówienia wkurzonych przestępców, to i tak sprawa powinna być zbadana. Tymczasem sędzia Jedliński ma się dobrze i nadal orzeka.
     Krajowa Rada Sądownicza nic nie wie o naszych publikacjach. A powinna. Nie prowadzi więc postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego. Właściwy miejscowo rzecznik dyscyplinarny też nic nie wie o tej sprawie.
    - W takiej sytuacji sprawę powinien wszcząć prokurator. Jeśli prokurator zgłosiłby taką sprawę, wówczas wiedziałbym, że coś się dzieje, ja tymczasem nie mam żadnej wiedzy na temat łapówek sędziego Jedlińskiego - mówi Marcin Cieślikowski, sędzia z Wrocławia, właściwy rzecznik dyscyplinarny.
   
Tymczasem prokurator wykonuje zupełnie inne ruchy. Zaraz po publikacji artykułu "Sędzia bierze w łapę" zgłosiła się do nas prokurator z Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Krystyna Zarzecka, która wydała postanowienie o zwolnieniu z tajemnicy dziennikarskiej i żądaniu wydania rzeczy. Zażądała od nas natychmiastowego przesłania oryginałów oświadczeń ludzi, którzy łapówki wręczali. O tym, że sędzia będzie chciał odebrać dowody swojej winy, wiedzieliśmy już wcześniej, bo ponoć opowiadał w sądzie, że już jesteśmy udupieni, bo zabrano nam oryginały oświadczeń.

Jednak o tym, że prokurator może nas zwolnić z tajemnicy dziennikarskiej, nie słyszeliśmy nigdy! Prokurator Zarzecka stworzyła na potrzeby kolegi sędziego nowe prawo prasowe.

Z tajemnicy dziennikarskiej może nas zwolnić sąd, a i to w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach. Szybko się chyba jednak skapowała albo ktoś mądrzejszy jej powiedział, że walnęła głupotę, bo już następnego dnia dostaliśmy od niej nowe postanowienie. O sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w tamtym postanowieniu. Dowiadujemy się z niego, że pani prokurator nie chciała napisać, iż postanawia o zwolnieniu z tajemnicy dziennikarskiej, ale o zwolnieniu z tajemnicy zawodowej wydawniczej. A co to takiego?
 Pani prokurator ma twórcze zdolności i tworzy nowe ustawy w zależności od potrzeb prokuratury. Czegoś takiego, jak tajemnica zawodowa wydawnicza, zwyczajnie nie ma. Ale oczywiście w kolejnym postanowieniu też zażądała oddania oryginałów oświadczeń.
   
Gdy jednak prokurator Zarzecka nie przestraszyła nas wystarczająco, lecz jedynie rozbawiła, i nie przesłaliśmy oryginałów oświadczeń, które nadal mamy w sejfie, dostaliśmy z Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu kolejne pismo, w którym pani prokurator sama uchyla wcześniejszą decyzję. Tę o zwolnieniu nas z tajemnicy zawodowej wydawniczej, czymkolwiek ona jest?
     Prokurator Zarzecka powoływała się w postanowieniach na toczące się niby postępowanie w sprawie korupcji sędziego. Oryginały oświadczeń miały być wykorzystane w tej sprawie. My wiemy, że takiego postępowania nie ma, ale spytaliśmy u źródła.
     - Postępowanie w sprawie korupcji sędziego Jedlińskiego nie zostało wszczęte - informuje rzecznik Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Wiesław Bilski. - Są prowadzone czynności w trybie 327, czyli poprzedzające postępowanie. Pilotuje to prokurator Zarzecka, ale ma problemy z zebraniem materiału dowodowego.
Rzecznika dyscyplinarnego, który mógłby wszcząć postępowanie dyscyplinarne w sprawie sędziego, Zarzecka jednak nie poinformowała o swoim postępowaniu.
   
Teraz do akcji włączył się Sąd Okręgowy w Świdnicy. Ten, w którym pracuje sędzia Jedliński. Sąd ten jest bardzo zaniepokojony po artykule "Sędzia bierze w łapę". Ale wcale nie tym, że sędzia być może bierze łapówki, ale że ujawniliśmy szczegóły niejawnej rozprawy, na której zeznawał świadek koronny i potwierdzał, że słyszał o łapówkach dla sędziego. To, że najprawdopodobniej sędzia bierze, nie jest przedmiotem niczyjego zaniepokojenia...
     Sąd świdnicki o swoim zaniepokojeniu poinformował miejscową prokuraturę. Ta oddała to prokuraturze we Wrocławiu. Wrocławska Prokuraturze Okręgowej w Warszawie. A ta zrzuciła to na prokuraturę na warszawskim Mokotowie. Tam prokurator Mariola Reda Pieczeniewska kazała mokotowskiej policji przesłuchać autorkę artykułu "Sędzia bierze w łapę" na okoliczność tego, jak zbierała materiał do artykułu.
     Co się okazało po trzech godzinach przesłuchania? To, że pani prokurator chce jak najszybciej odesłać dokumenty prokuraturze w Świdnicy. Czyli koło się zamyka, a Jedliński orzeka nadal.

Joanna Skibniewska

Parasprawiedliwość (NIE 38/2012)

Jedliński

W Świdnicy przedstawiciele prawa czasem je łamią. Sędzia Maciej Jedliński, uzasadniając wydany wyrok, powołał się na wyrok, który dopiero miał zapaść.

Marek Lisowski, człowiek całkowicie sparaliżowany od 22 lat, został skazany. Proces, który toczył się przed Sądem Okręgowym w Świdnicy to farsa. Sąd nie próbował dociec prawdy, lecz jedynie potwierdzić z góry założoną tezę. A ta była jasna - Lisowski miał być winny.
     - Pomawia mnie człowiek, którego nigdy na oczy nie widziałem - mówi Lisowski. - Nic nigdy mnie z nim nie łączyło, nie zrobiłem nic, za co mógłbym być ukarany. Nigdy nie popełniłem żadnego przestępstwa.

     Świadek koronny Krzysztof P., ulubieniec świdnickich prokuratorów i sędziów, opowiada o Lisowskim niestworzone historie. Mówi, że przed 12 laty handlował narkotykami, podrabiał pieniądze i przewoził uran w nogawce spodni. Choć o P. mówią skruszony bandzior, tak naprawdę jest tylko cwanym bandytą, który chce uniknąć kary.
     Przed sądem jednak zasłania się niepamięcią. Plącze się, mota, myli daty, miejsca, ludzi. Nic nie trzyma się kupy.
     Świadkowie, którzy mieli potwierdzić zeznania koronnego i uprawdopodobnić winę schorowanego Lisowskiego, nie potrafili go nawet rozpoznać. Nie wiedzieli, że jest kaleką. Choć sędzia starał się nakierowywać zeznających, ich wypowiedzi nie wskazywały na winę Lisowskiego. Nie było innych dowodów winy. (http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/gowinizm-nie-182012.html - "Gowinizm"18/2012)
- Jestem niewinny - powtarzał oskarżony.
Sędzia Jedliński uznał inaczej i zrobił z niego szefa zorganizowanej grupy przestępczej.
     - Postać Marka L. to zjawisko rzadkie, nawet do wykorzystania i do zbadania jako zjawisko w kryminologii - mówił Jedliński, uzasadniając wyrok.
     I skazał go na 5 lat więzienia. Wiedział, że w jego stanie to kara śmierci.
     Sędzia ogłosił sukces w świdnickiej prasie. Red. Jan Banaszczyk z "Nowego Tygodnika Świdnickiego" opowiedział barwnie, jak Jedliński ukarał groźnego przestępcę. A że całkowicie sparaliżowanego, bez odruchów fizjologicznych i nerwowych, potrzebującego całodobowej opieki? Cóż...
     Nam najbardziej się podoba pisemne uzasadnienie wyroku sędziego Jedlińskiego. Dlaczego uważa, że świadek koronny jest wiarygodny? Bo potwierdził to wyrok sądu (tego samego, oczywiście) wydany 23 sierpnia, kiedy to na podstawie tych samych zeznań skazano innych ludzi. Zapomniał dodać, że on sam wyrok wydawał 15 lipca... Czyli opierał się na wyroku, który dopiero miał być wydany. Poza tym Jedliński stwierdził, że już skazywał na podstawie tych zeznań, czyli że rewelacje świadków koronnych są wiarygodne (skoro już skazywał, to powinien się wyłączyć z tej sprawy). O reszcie uzasadnienia można powiedzieć krótko:
wina i sprawstwo oskarżonego są dla sądu oczywiste i nie trzeba tego głębiej uzasadniać, a wszystkie próby wykazywania, że jest inaczej, są niepoważne.
W związku z tym wnioski dowodowe obrony nie zasługiwały na uwzględnienie.
     Dodać musimy, że ten uznany za wiarygodnego przez Jedlińskiego świadek zeznawał także na jego temat.
Krzysztof P. zeznał w postępowaniu przygotowawczym, że sędzia Jedliński bierze łapówki ("Sędziabierze w łapę", "NIE" nr 21/2012) http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/sedzia-bierze-w-ape-nie-212012.html . W tamtym wypadku jakoś Krzysztof P. nie wydawał się sędziemu i prokuratorom wiarygodny i umorzono postępowanie w tej sprawie.
     Oczywiście już samo uzasadnienie sędziego jest podstawą do wniesienia apelacji. Może sędziowie z wrocławskiego sądu apelacyjnego okażą się bardziej kompetentni? Tylko czy Marek Lisowski doczeka ponownego procesu? Pobyt w areszcie zrobił swoje. Sparaliżowany mężczyzna jest w ciężkim stanie.
- Jestem niewinny - powtarza.
Podobno sędziowie w Polsce dzielą się na obiektywnych i na tych ze Świdnicy.

Joanna Skibniewska

Oskarżamy i co dalej (NIE 25/2012)

W kolejnych publikacjach stawiamy zarzuty sędziom, prokuratorom, nieuczciwym pracownikom wymiaru sprawiedliwości. Są to w Polsce święte krowy. Chcemy ten stan zmienić.

Przygotowywana do wydania jest książka złożona z publikacji w "NIE" o łamaniu prawa przez wymiar sprawiedliwości.

Sędzia bierze w łapę

Jedliński

Sędzia Maciej Jedliński ze Świdnicy kilkakrotnie był bohaterem naszych publikacji. Opowiedzieliśmy m.in.historię całkowicie sparaliżowanego człowieka, którego sędzia Jedliński z uporem od początku prowadzonego postępowania traktował jak żwawego szefa bandy. Opisaliśmy rozprawę, na której sędzia Jedliński dyktował do protokołu co innego, niż mówili świadkowie, jak nakierowywał świadków, aby mówili to, co on by chciał. Wreszcie opisaliśmy relacje trzech osób, które opowiedziały o tym, jak dawały sędziemu łapówki, i potwierdziły to stosownymi pisemnymi oświadczeniami ("NIE" nr 21/2012). http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/sedzia-bierze-w-ape-nie-212012.html To już poważna sprawa.
Wysłaliśmy naszą publikację do Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu, prosząc o wszczęcie procedury, gdyż świadkowie wskazują na to, że sędzia Jedliński popełnił ciężkie przestępstwo. Wrocławska prokuratura stwierdziła, że właściwa miejscowo do prowadzenia postępowania w tej sprawie jest Prokuratura Rejonowa w Świdnicy. Dawno nie widzieliśmy podobnie kuriozalnej decyzji. Po pierwsze prokuratura rejonowa nie jest od prowadzenia tak poważnych spraw, po drugie znajduje się ona w małym mieście, w którym ów sędzia sądzi. A to chyba jest dostatecznym powodem, by była ona wyłączona z prowadzenia tej sprawy.
O współpracy sędziego Jedlińskiego z wrocławskimi prokuraturami też zresztą pisaliśmy.

Sędzia Jedliński zapowiada, że nas załatwi. Informują nas o tym ze Świdnicy.
Na jednej z rozpraw, którą prowadził, krzyczał, że on już zrobi tak, żeby o nim nigdy źle nie pisano.

Ma tego dokonać przez złożenie pozwu do sądu przeciwko Jerzemu Urbanowi i dziennikarce, która o nim pisała, o naruszenie jego dóbr osobistych. Pierwsza rozprawa 15 czerwca w warszawskim sądzie. Jesteśmy na nią przygotowani. Coraz więcej osób zgłasza się do nas, aby przed sądem opowiedzieć o praktykach sędziego Jedlińskiego. Także o łapówkach. Protokoły z tej rozprawy na pewno posłużą nam do poprowadzenia tej sprawy dalej. Zapewne już przed sądem karnym. I zapewne nie w Świdnicy.

Pochwała leniwych prokuratorów
Napisaliśmy o prokurator apelacyjnej z Rzeszowa Annie Habało, że pracuje jako wykładowca w godzinach, kiedy powinna pracować w prokuraturze ("NIE" 22/2012) http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/pochwaa-leniwych-prokuratorow-nie-222012.html  Przedstawiliśmy grafik zajęć pani prokurator, który jasno pokazuje, że Habało, zamiast wykonywać nałożone na nią obowiązki prokuratora, dorabia sobie w prywatnej uczelni. Poza tym jej szefem w tej uczelni jest prokurator w stanie spoczynku spowodowanego poważną chorobą. On jednak pracuje, tyle że nie w prokuraturze, skąd bierze kasę. O tym, że on nie może pracować, zapewnia Prokuraturę Generalną jego prokuratorska szefowa... Anna Habało. Znakomity układ.
Po naszej publikacji otrzymaliśmy informacje od prokuratora generalnego, że zwrócił się do prokurator Anny Habało - Prokuratora Apelacyjnego w Rzeszowie - o ustosunkowanie się do podnoszonych we wspomnianym tekście zarzutów. Generalny zapewnił nas, że ma w stałym zainteresowaniu kwestię dotyczącą podejmowania przez prokuratorów dodatkowego zatrudnienia i że nie patrzy na to przez palce. Zapewnił, że jeśli praca dydaktyczna, którą podejmie prokurator, miałaby mu przeszkadzać w wykonywaniu obowiązków, to on tej pracy wykonywać nie może.
Poza reakcją prokuratora generalnego odezwali się do nas pracownicy opisywanej prokuratury, którzy bardzo dziękują nam za tekst! Oni też mają tego dosyć.
-  Do tej pory to była święta krowa - odezwał się jeden z naszych rozmówców.

Blondynka z czerwonym żabotem

Lewandowska

Pisaliśmy o tym, że Krzysztof B. najpierw aresztowany, następnie gnębiony przez długie lata "wolnościowymi" środkami zapobiegawczymi (dozór policyjny, zakaz opuszczania kraju), został uniewinniony i zaczyna walczyć z tymi, którzy bezprawnie zatruli mu życie ("NIE" 20/2012) http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/blondynka-z-czerwonym-zabotem-nie-202012.html . Czyli z prokuratorami Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Za niesłuszne aresztowanie należy mu się odszkodowanie.
Niewinnie oskarżony Krzysztof B. wystąpił na drogę cywilną i zażądał odszkodowania od prokuratury za niesłuszne stosowanie środków zapobiegawczych, które skutecznie pozbawiały go zarobku i utrudniały życie. Był to prawdziwy precedens w polskim sądzie. Efekt? Sąd uznał roszczenia niewinnie oskarżonego człowieka i stwierdził, że faktycznie prokurator zabawił się kosztem Krzysztofa B. i nadużył władzy.
Niedługo na przykładzie tej sprawy napiszemy swoistą instrukcję obsługi, jak uzyskać odszkodowanie od niedouczonego i złego prokuratora.
Powinniśmy dodać, że warszawska prokuratura okręgowa zażądała od nas sprostowania, a jej rzecznik celowo mijał się z prawdą, mówiąc delikatnie. Stwierdził, że wszystko, co napisaliśmy, to nieprawda, licząc chyba na to, że nie mamy pism wysyłanych przez prokurator Lewandowską (a mamy). Specjalnie plątał sprawę, mając nadzieję, że nie znamy akt (a znamy).
Widać, pisał to jeszcze przed decyzją sądu cywilnego. A swoją drogą ciekawe, czy uzyskają odszkodowanie z kieszeni pani prokurator, czy jak zwykle zapłacimy my, podatnicy?

Joanna Skibniewska

SĘDZIA bierze w łapę (NIE 21/2012)

Krzysztof Panek kłamie. To świadek koronny świdnickiej prokuratury. Zbir, łobuz, handlarz narkotyków. Żeby nie zginąć w mamrze, poszedł na współpracę z prokuraturą. Oskarżył dziesiątki ludzi, wielu już skazano. Wszystko wskazuje, że niewinnie.
Nikt poza drugim świadkiem koronnym, Danielem Bronikowskim, który też broni swojego przestępczego tyłka, nie potwierdza jego zeznań.
Jest jednak jeden wątek, który potwierdzają liczni świadkowie. Dotyczy on korupcji sędziego.
I to sędziego, który skazywał pomawianych przez koronnego ludzi.

Panek: niewiarygodny, bo pomawia sędziego
Oto fragment protokołu przesłuchania świadka koronnego Krzysztofa Panka z 3 kwietnia 2007 r. Przesłuchujący prokurator Krzysztof Schwartz, strona 4: ...a 20 tys. poszło dla sędziego... ja siedziałem w celi na parterze, jak się okazało, Treczyński obok mnie siedział... jakoś od słowa do słowa przeszliśmy do sprawy Atlantisu... Gdy Treczyński zapytał mnie, czy wiem, dzięki komu wyszedł Szmidt z więzienia, ja mu odpowiedziałem, że dzięki Jedlińskiemu, wtedy Treczyński powiedział, że tak właśnie było. Teraz jestem pewien, że to nazwisko znałem ze słów Szmidta, gdyż podczas rozmowy z nim to on mi powiedział, że Jedliński miał wziąć te pieniądze. Dlatego też Treczyński przytaknął na moje słowa, kto wziął te pieniądze. Wydaje mi się, że podczas tej rozmowy Treczyński potwierdził też kwotę pieniędzy, jaką dostał ten sędzia... Wydaje mi się, że na temat tej łapówki ja też rozmawiałem z Danielem Bronikowskim, tak mi się kojarzy, że potwierdzaliśmy swoje wzajemne informacje na ten temat...
Teoretycznie w tej sprawie było prowadzone postępowanie. Teoretycznie, bo podobno wrocławski prokurator nawet nie przesłuchał sędziego, tylko od razu umorzył śledztwo. Uzasadnił to tym, że zeznania świadka koronnego są niewiarygodne. Tymczasem gdy świadek pomawiał innych, a nie sędziego Jedlińskiego, jak najbardziej dawano mu wiarę. Zadziwiające jest, że to właśnie sędzia Jedliński prowadził większość spraw z pomówienia Panka. Ani on sam, ani jego przełożeni nie odsunęli go od tych postępowań.

Treczyński: odważny, bo nie chce szamba
15 maja, Areszt Śledczy w Świdnicy. Piotr Treczyński jest blady, ale wciąż się trzyma.
- Dlaczego nie powiedział Pan o tym od razu?
- To są potężni ludzie. Wiedziałem, że nie wygram. Ale teraz, gdy zostałem tak skrzywdzony niewinnie, bez żadnych dowodów poza zeznaniami świadka koronnego, już nie mogę się bać.
- Dawał Pan sędziemu Maciejowi Jedlińskiemu łapówkę za zwolnienie wspólnika z aresztu?
- Tak, dawałem, przez mecenasa Tomasza Bokszczanina. Chodziło o sprawę Atlantisu.
- Ile?

oswiadczenie Treczyńskiego

- 10 tys. zł.
- Co to dało?
- Wspólnik został oczyszczony z zarzutów. Jako jedyny z dwudziestu osadzonych.
- Napisze Pan oświadczenie?
- Tak.
- Trzeba skończyć z tym szambem w Świdnicy. Tutaj prokuratura i sąd robią, co chcą - dodał na koniec. Treczyński został pomówiony przez Bronikowskiego. Świadek słyszał coś, że Treczyński robił w narkotykach. Sam nic o tym nie wie. Słyszał i tyle.
Treczyński 6 lat przesiedział w areszcie tymczasowym. Odebrano mu majątek i dobre imię. Potem dostał dwucyfrowy wyrok do odsiadki.
Obecnie w apelacji sprawa wróciła do ponownego rozpatrzenia.

Staszuk: skopany, bo zabrali mu wszystko

oświadczenie Staszuka

Stanisław Staszuk też dostał słony wyrok na podstawie zeznań świadków koronnych. Również przesiedział 6 lat w areszcie tymczasowym. Odebrane zdrowie i cały majątek. On też wie o łapówce dla sędziego ze Świdnicy. Jedynie domyśla się, że chodzi o Jedlińskiego, bo po mieście chodziła fama, że trzeba dać mecenasowi Bokszczaninowi, a on już wszystko załatwi z Jedlińskim. Od razu więc przyszło mu do głowy to nazwisko. Ale tak naprawdę to słyszał po prostu o sędzi ze świdnickiego sądu. Wiedzę o łapówce za załatwienie sprawy Atlantisu posiada od końca lat 90.
- Nikomu Pan o tym nie mówił?
- Mówiłem, ale kogo to obchodzi ...
- Napisze Pan oświadczenie?
- Oczywiście. To, co dzieje się w Świdnicy, to farsa. To nie jest wymiar sprawiedliwości, to wolnoamerykanka. Odebrali mi zdrowie, żonę wsadzili do aresztu, dzieci chcieli umieścić w domu dziecka. Zabrali mi wszystko. Za nic.
On też dostał w świdnickim sądzie dwucyfrowy wyrok. Apelacja zwróciła do ponownego rozpatrzenia.

Lis: niewygodny, bo niewinny

oswiadczenie Roberta Lisa

Robert Lis był rozpracowywany jeszcze w latach 90. Przyznaje, że kombinował z bankami, jak mógł. Dostał karę, odsiedział. Potem, w 2006 r., znowu się zaczęło. Chcieli, żeby zeznawał na polityków lewicy i na "chłopców z grupy przestępczej". Nie chciał. Aresztowano go. Ale on nadal nie chciał gadać. Prokurator Krzysztof Schwartz pokazał mu nakaz umieszczenia jego dzieci w pogotowiu opiekuńczym. Wtedy zmiękł.
- Ale przecież ja nikogo nie znam - powiedział im. - Ale my znamy - stwierdzili prokurator i operacyjni.
Dostał zdjęcia i krótkie opisy. Kto gdzie pracuje, jaką ma ksywę, jak na imię mają ich żony. Otrzymał zdjęcia domów i samochodów. Robił notatki. Potem przez kilkanaście godzin przesłuchiwano go w tej sprawie. Na nagraniu wideo widać wyraźnie, jak czyta z kartki.
Nie wyszło jednak tak, jak chcieli. Gdy doszło do rozprawy przed sądem, Robert Lis powiedział:
- Odwołuję wszystko, co powiedziałem przed prokuratorem. To są zwykłe brednie powiedziane na zamówienie. Byłem zastraszony.
Rozprawę prowadził sędzia Jedliński. Szybko ją przerwał. Wróciła na wokandę dopiero po miesiącu. Potem przez 4 czy 5 dni przesłuchiwał Lisa bez przerwy.
- Stosował wszystkie możliwe numery, żebym jednak powiedział to, co przed prokuratorem. Nie dałem się. Opowiedziałem o szykanach, uczeniu mnie nazwisk, ksywek i innych danych.
Wszystko to, co powiedział Lis, jest w protokołach rozprawy. Jedliński musiał uniewinnić wszystkich oskarżonych przez prokuratora. Ale wspomniał, że jeszcze przyjdzie dzień, że nie wyjdą z sali sądowej samodzielnie.
- Podobno Pan też dawał sędziemu Jedlińskiemu łapówkę?
- Dawałem.
- Za co?
- Nie za siebie, chodziło o uchylenie aresztu znajomemu.
- Ile Pan dał?
- 50 tys. zł przez mecenasa Bokszczanina. Wiadomo było, że to kasjer.
- Napisze Pan oświadczenie?
- Jasne. Ten układ trzeba wreszcie rozbić.

Lisowski: uparty, bo walczy o życie

Jedliński

Teraz też pewną sprawę prowadzi sędzia Maciej Jedliński. Jak wiele innych - z pomówienia Krzysztofa Panka i Daniela Bronikowskiego. Oskarżony jest Marek Lisowski, sparaliżowany od 22 lat. Osadzony w areszcie ledwo uszedł z życiem. Teraz, niewinnie oskarżony, uparcie walczy o sprawiedliwość.
Wszystko działo się 9 maja 2012 r. Gdy zeznawał świadek koronny Krzysztof Panek, sędzia Jedliński utajnił rozprawę. Zaprzysiągł też wszystkich obecnych, żeby nie powiedzieli ani słowa, co działo się w sali. Czyli nam też nie wolno. Jest jednak wyższe dobro społeczne, a tym powinien kierować się dziennikarz. Opiszemy więc fragment rozprawy.
- Czy potwierdza Pan zeznania złożone wcześniej przed prokuratorem? - zapytał Panka oskarżony Marek Lisowski.
- Tak, potwierdzam.
- A te złożone 3 kwietnia 2007 r., na stronie 4, gdzie pomawia Pan sędziego Jedlińskiego o wzięcie łapówki? I adwokatów, i policjantów.
W sali zrobił się harmider. Największy zrobił sędzia Jedliński, waląc młotkiem w stół.
- Proszę tego nie protokołować, to nie ma związku ze sprawą.
Ale Lisowski pytał dalej. O łapówki. A świadek potwierdzał ... Sędzia wezwał ochronę. Czyżby po to, aby obezwładnić sparaliżowanego człowieka?
Nie widzieliśmy jeszcze protokołu z tej rozprawy. A chcielibyśmy zobaczyć.

Jedliński: bezkarny?
Nam wystarczają oświadczenia tych, którzy potwierdzają, że dawali pieniądze Jedlińskiemu. Dorzucili jeszcze nazwiska innych, którzy w ten sposób załatwiali swoje problemy skutecznie lub nie, bo łapownicy dzielą się na uczciwych i kanciarzy. Sprawdzimy jeszcze, co powiedzą owi inni.
Czy ci ludzie zmówili się jakimś cudem, gdyż chcą pogrążyć sędziego, czy może chcą wreszcie powiedzieć prawdę o tym, co dzieje się w Świdnicy?

Joanna Skibniewska

Sędzia Jedliński poczuł się pomówiony poprzednimi artykułami, których był bohaterem ("NIE"49/2011, "NIE"18/2012),i skierował pozew przeciwko redaktorowi naczelnemu tygodnika "NIE" Jerzemu Urbanowi i autorce tych artykułów Joannie Skibniewskiej. Prokurator Andrzej Seremet poprosił o analizę dotyczącą świadków koronnych w sprawie zabójstwa generała Papały. Dwóch koronnych zeznało tam sprzeczne rzeczy. Seremet powinien poprosić też o analizę pracy świdnickiej prokuratury. 

http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/sedzio-spojrz-mi-w-oczy-nie-492011.html 

http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/gowinizm-nie-182012.html 

GOWINIZM (NIE 18/2012)

To wydarzyło się naprawdę. Nie na Białorusi, ale u nas, w Świdnicy w kwietniu 2012 r., kiedy prezydentem jest Komorowski, oberprokuratorem Seremet, ministrem zaś tej sprawiedliwości - Gowin. Bohaterami są strażnicy prawa - sędzia i prokurator. Bezczelnie i bezkarnie naruszający lub łamiący prawo. Nie po raz pierwszy. 
 
Niewładający obiema rękami i nogami Marek Lisowski jest sądzony jak groźny przestępca. Sparaliżowany od 22 lat człowiek jest oskarżony przez wrocławskiego prokuratora Jarosława Dykę o kierowanie grupą przestępczą. Pomówiony został przez świadka koronnego: złodzieja, handlarza narkotyków, oprycha wykonującego zlecenia zabójstw, który po to, by uchronić się przed karą, zaspokaja oczekiwania prowadzących śledztwo. Innych dowodów winy poza pomówieniem nie ma.

Dyko

Kaleka poruszający jedynie głową trafił do aresztu wydobywczego do Zakładu Karnego w Czarnem. Przebywał tam3 miesiące właściwie bez opieki medycznej. Zaszczuty, źle traktowany, poniżany i doprowadzony prawie do śmierci, miał przyznać się do winy. Nie przyznał się. Prokuratura skierowała akt oskarżenia. Lisowski właśnie stanął przed Sądem Okręgowym w Świdnicy. To znaczy wwieziono go na salę rozpraw wózkiem inwalidzkim. 16 kwietnia rozpoczął się proces przeciwko niemu. Ma odpowiadać za handel narkotykami, fałszywymi dolarami oraz przewóz dragów i uranu (w nogawce spodni!) przez granicę. Miał to robić kilkanaście lat temu aż do 2005 r., choć praktycznie był wtedy (i nadal jest) rośliną.
Ponoć dokonywał tych przestępstw także w czasie gdy leżał w śpiączce. 16 maja Lisowski ma usłyszeć wyrok.

Zwierzęta z klatki
Środa, 18 kwietnia 2012 r., godz. 9.30, Sąd Okręgowy w Świdnicy. Przed salą rozpraw na wózku czeka Lisowski z ojcem i bratem. Tata podaje mu wodę, wyciera pot z twarzy. w sądzie robi się zamieszanie. Ktoś zobaczył dziennikarzy i kamerę. Szybko przychodzi więc kilku policjantów. Robią prowizoryczną blokadę z ławek przed wejściem do sali rozpraw. Zaczyna się przeszukanie dziennikarzy. Mamy zdjąć kurtki, wyjąć wszystko, co posiadamy, moja torebka zostaje przetrząśnięta.
Po wejściu do sali szokujący widok. Za kratami, w klatce zamkniętej na kłódkę, siedzą jak groźne zwierzęta trzej oskarżeni dowiezieni z aresztu. Siedzą, bo znają oskarżonego Lisowskiego. Jeden przywoził mu pizzę i czasami go karmił, drugi był jego kolegą. Trzeci jest dorzucony jak wisienka na torcie. Wskazany przez świadka koronnego jako żołnierz Lisowskiego, zupełnie nieznany mu człowiek.
Wraz z pierwszym świadkiem wchodzi czterech rosłych facetów w kominiarkach i z bronią przy boku. Obstawiają drzwi, jeden staje w rozkroku przy wózku sparaliżowanego człowieka. Śmiać się czy płakać?
- Jak świadek poznał Marka Lisowskiego? - zadaje pytanie sędzia Maciej Jedliński. Zaczyna się szopka.

Sparaliżowany chodził

Jedliński

Świadek z wyrazem twarzy śpiącego pawiana i na poziomie intelektualnym muszki owocówki mówi, że dobrze zna oskarżonego Lisowskiego. Kupował od niego amfetaminę. Spotykali się w lesie, Lisowski przyjeżdżał samochodem. Zawsze przyjeżdżał sam. Wysiadał z samochodu, podchodził, brał amfę, płacił i odjeżdżał. Według świadka Lisowski to bardzo wysoki mężczyzna. Tymczasem obecni na sali zerkają na skurczone, zdeformowane od 22 lat ciało Lisowskiego, które drży na wózku. Prokurator z dezaprobatą kręci głową. Nie tak miało być! Sędzia zaś łapie się za głowę. Prosi świadka, żeby rozejrzał się po sali i wskazał Lisowskiego. Ten go jednak nie rozpoznaje. Innych oskarżonych też nie zna. Sędzia pomaga więc świadkowi.
- Czy poznał pan kiedyś osobę niepełnosprawną? - pyta sędzia Jedliński i uporczywie patrzy w stronę wózka.
- Może jednak ktoś taki kupował od pana narkotyki? I może był to Marek Lisowski?
Prokurator Dyko kiwa głową. Świadek pod nosem duka, że może i tak. Sędzia dyktuje do protokołu: Znam niepełnosprawnego, który kupował ode mnie narkotyki, to był Marek Lisowski, choć świadek wcale tak nie powiedział. Świadek dorzucił nawet, że ten niepełnosprawny nigdy od niego dragów nie brał. Ot, poznali się przypadkowo, towarzysko. Sędzia dobrodusznie pyta, czy może dlatego nie pamięta nazwiska, że ten niepełnosprawny miał jakąś ksywę. Świadek bąka: - Może.
Jedliński dyktuje do protokołu: Nie pamiętam dokładnie nazwiska tego niepełnosprawnego, bo miał on pseudonim.
- Jaki? Świadek zerka na prokuratora i odpowiada: - "Paralita".

zdjęcie z rozprawy

Sędzia Jedliński po raz kolejny każe spojrzeć na salę i rozpoznać Lisowskiego. Świadek nadal go nie rozpoznaje, choć Lisowski jest 1,5 metra od niego. Sędzia każe popatrzeć w lewo, gdzie siedzi inwalida, ale świadek nadal nikogo nie rozpoznaje.
Wreszcie Jedliński pyta: - Czy zauważył świadek osobę niepełnosprawną na sali? Na wózku inwalidzkim. Czy świadek ją rozpoznaje?
Prokurator z aprobatą kiwa głową. Świadek mówi więc, że go wcześniej widział.
Sędzia Jedliński każe ojcu Lisowskiego podwieźć go wózkiem pod nos świadka i zwraca się do chorego: - Panie Marku Lisowski, czy pan jest "Paralita"?
Świadek doznaje olśnienia. Tak, teraz jest pewny, to jest Marek Lisowski, tylko wtedy był chudszy. Prokurator jest zadowolony. Uśmiecha się do świadka. I sędzia też z uśmiechem dyktuje do protokołu zgrabne zdania świadka, których wcale nie wypowiedział.

Dwupiętrowy parter
Przyszła pora na odczytanie zeznań świadka złożonych przed prokuratorem. Kolej na szopka. Bo choć świadek czterokrotnie nie rozpoznał oskarżonych siedzących w klatce, to w zeznaniach przed prokuratorem twierdził, że zna ich wszystkich bardzo dobrze. Ba, pił z nimi, handlował narkotykami, bronią, jeździł na panienki. Poza tym to oni przywozili do niego "Paralitę". Ci sami, którzy dziś siedzą w sali, a świadek nie wie, kto to. Rozpoznaje tylko tego, który z Lisowskim w żaden sposób nie jest związany. Zna go dobrze, spał w jego domu. Gdy ów rozpoznany pyta, skąd niby on miałby go znać i jak wygląda dom, w którym on spał, świadek zaczyna opowiadać. Zapamiętał kort tenisowy, to, że był tam straszny bałagan i że ten dom to była parterówka.
- Wysoki Sądzie, mój dom jest dwupiętrowy i ma jeszcze bardzo wysoki spadzisty dach. Mogę pokazać zdjęcia. Ani na podwórku, ani nigdzie w okolicy nie ma kortu tenisowego. Nie wiem, gdzie miałby się zmieścić, skoro mam tylko 7 arów działki. Poza tym mieszkam z mamą, która jest strasznie pedantyczna i nigdy w życiu bałaganu w swoim domu nie widziałem - odpowiedział dobry znajomy świadka.
Dodał, że on świadka pierwszy raz widzi na oczy. To samo stwierdzili pozostali oskarżeni. Ten, który miał przywozić samochodem Lisowskiego po narkotyki, dodał, że nie mógł tego robić, bo z powodu jakiegoś schorzenia nawet nie ma prawa jazdy.
Świadek rozbieżności nie wyjaśnił, a sędzia o nie się nie dopytywał. Miał rozpoznanie Lisowskiego, zgrabnie stworzoną w protokole wypowiedź i więcej nie potrzebował.
- Widzi pan rozbieżności w swoich zeznaniach? Przecież zeznawał pan 4 miesiące temu... - rzucił Jedliński do świadka.
- Widzę - roztropnie odpowiedział świadek.
- Wie pan, skąd się one wzięły?
- Nie.
Widzę pewne rozbieżności w moich zeznaniach, ale dziś nie wiem, skąd one się wzięły, mogłem mniej pamiętać - podyktował protokolantce sędzia.
Pozostali świadkowie byli zgodni. Nigdy nie widzieli, żeby Lisowski miał nadmiar pieniędzy, a już na pewno nie fałszywych. Nie sprzedawał im narkotyków. Ci, którzy siedzą za kratkami to ludzie, którzy czasem się nim opiekowali, pomagali mu zjeść lub usiąść. Trzeciego nigdy z Lisowskim nie widzieli. Owszem, Lisowski przejeżdżał przez granicę, bo ma obywatelstwo niemieckie, a w Niemczech lepszą opiekę medyczną. O Lisowskim mówią dobrze. Podziwiają go za pogodę ducha pomimo kalectwa.
Tych świadków sędzia załatwiał szybko i o nic więcej nie pytał.

Prokurator bez uczuć
Marek Lisowski miał pozwolenie od lekarza na branie udziału w rozprawie, ale sąd musiał mu zapewnić bardzo częste przerwy, miał być w pozycji leżącej i przesłuchania nie mogły trwać dłużej niż 2,5 godziny. Rozprawa trwała od 9.30 do 14.00, Lisowski nie miał żadnej przerwy i był trzymany w pozycji siedzącej. Siedział przy nim cały czas ojciec, który podtrzymywał go, gdy tracił siły. Co chwila ocierał mu twarz, podawał wodę i próbował ogrzać, gdy Lisowski drżał.
- Czy nie boi się pan, że oskarża pan niewinnego człowieka? - zadaliśmy pytanie prokuratorowi Jarosławowi Dyce. - Czy nie żal go panu? Przecież więzienie to dla niego kara śmierci.
- Ja nie kieruję się uczuciami, nie czuję żadnego żalu. Mnie interesują dowody - burknął.
- Dowody czy pomówienia?
- Zeznania - rzucił przez zęby, po czym zapytał, czy przypadkiem nie jest nagrywany. - Zresztą on pójdzie do więzienia w Niemczech, nie w Polsce - dodał. Aja to zrozumiałam tak: będzie mu lepiej niż w polskim mamrze. Cała rozprawa została nagrana. Słowo i obraz.
- To, co zobaczyłem i usłyszałem, nie wymaga komentarza - powiedział Kazimierz Pawelec, doktor prawa, autor książek prawniczych i podręczników prawa. - Nie sposób komentować protokołu, który nie odzwierciedla faktycznego przebiegu rozprawy. Zgodnie z ustawą świadkowi należy zagwarantować swobodę wypowiedzi, a nad rzetelnością procesu ma czuwać przewodniczący. Pytania, które tu padały, powinny być natychmiast uchylane. Protokół musi być tworzony bez stylizacji zeznań. O tym wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy. Ma być przekazany wiernie i dosłownie.
Nawet wulgaryzmy mają być ujęte, jeśli świadkowi się wyrwało. A już sugerowanie bądź zadawanie świadkowi sugerujących wypowiedzi jest nie tylko niedopuszczalne, ale jest naruszeniem prawa. Nie wspominam już o niedopuszczalnym czterokrotnym okazywaniu oskarżonego. Przecież to jest oczywiste. Mówi o tym ustawa, mówią też autorytety prawnicze, że wystarczy wspomnieć profesorów Kalinowskiego, Cieślaka, Skrętowicza. To jest osobny przedmiot zajęć ze studentami prawa.
Być może cała ta farsa przed świdnickim sądem byłaby śmieszna, gdyby w grę nie wchodziło ludzkie życie. Sparaliżowany Lisowski umrze w więzieniu, do którego na siłę chcą go wsadzić prokurator Dyko i sędzia Jedliński.

Sędzia podejrzanym
Sędzia Jedliński kilkakrotnie próbował usunąć mnie z sali. Pewnie dlatego, że pisałam o nim i o jego sposobie prowadzenia rozpraw. Pisał do redakcji, żądając sprostowania i strasząc.
Tym razem sędzia Jedliński nie będzie mógł powiedzieć, że nie powiedział tego, co powiedział lub że nie zrobił tego, co zrobił.
Cechujące prokuratorów i sędziów poczucie bezkarności sprawiło, że tym razem cała rozprawa była nagrywana, zresztą za zgodą sądu. Teraz kopia trafido prokuratury, która musi z urzędu wszcząć postępowanie przeciwko sędziemu, rozpoczynając od wniosku o uchylenie immunitetu. Ciekawe, czy prokurator to zrobi i dlaczego nie?

Joanna Skibniewska

Sędzio, spójrz mi w oczy (NIE 49/2011)

Sędzio, spójrz mi w oczy

 1. 

Sędzia Tomasz Białek ze świdnickiego sądu okręgowego zarzucił nam, że nie powinniśmy pisać o domniemanym przyjęciu przez sędziego łapówki od gangstera, bo sprawę badano i zeznania świadka koronnego, który o tym mówił, uznano za niewiarygodne. Zaraz potem pan sędzia stwierdził, że zeznania świadka koronnego zeznającego przeciwko "gangowi bokserów" też były badane i nikt ich nie zakwestionował. Otóż pan sędzia zapomniał wyjaśnić, że to był ten sam świadek i zeznawał w związku z tą samą sprawą. Ba, nawet mówił to tego samego dnia. Wygląda na to, że jest niewiarygodny, gdy zeznaniami pogrąża sędziego, a wiarygodny, gdy zeznaje przeciw innym osobom. Sędzia pisze do nas, że zeznań tych nigdy nie podważano. Nie wspomina o tym, że prokuratura w Poznaniu prowadzi postępowanie w sprawie fałszowania tych protokołów (VDs46/11/S prowadzi prokurator Boksińska). Bo są tam powtórzenia i wklejki (co jasno wykazał grafolog w ekspertyzie), a całe postępowanie przed sądem toczyło się jedynie w oparciu o kserokopie protokołów zeznań świadka. Oryginałów zeznań nigdy nie pokazano, choć strony występowały o nie przez lata.

2. 

Sędzia twierdzi, że bezpodstawnie czepiamy się prowadzonego przed sądem postępowania przeciwko bokserom, bo powodem skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia były "wyłącznie" względy proceduralne. Ale nie wspomina o tym, co to za względy. Mianowicie sędzia Jedliński prowadzący rozprawę "nie zauważył", że pełnomocnik świadka koronnego mecenas Bokszczanin był także adwokatem trzech oskarżonych. Bronił Stanisława S., Piotra T. Alberta F. i paru innych podsądnych wtedy, gdy był pełnomocnikiem świadka koronnego Daniela B. i mówił mu, co ma zeznawać przeciwko innym podopiecznym tego adwokata. Zarazem sędzia prowadzący tamto postępowanie nie zwrócił uwagi na to, iż na rozprawie obrońcą oskarżonego był substytut, który nie miał prawa reprezentować nikogo przed sądem. Doprawdy to nie proceduralne drobiazgi spowodowały skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

3. 

Sędzia Białek uważa, że skłamaliśmy, pisząc: sędzia Maciej Jedliński sypał wyrokami. Policjantom zniszczył życie. Według Białka sędzia wcale nie zniszczył im życia, bo w sprawie, w której jako oskarżeni występowali byli policjanci, najsurowsze kary to 6 lat pozbawienia wolności. Czyli to tylko 6 lat! Pryszcz! Wcześniej były areszty, utrata pracy, utrata dobrego imienia itp. A wszystko to na podstawie bardzo wątpliwych dowodów albo zupełnie bez nich.

4. 

Podobno napisaliśmy nieprawdę, że sędzia Jedliński skazał Stanisława S. i Piotra T, bo sędzia Jedliński nigdy nie orzekał w sprawie. No, proszę. A my mamy wyrok, gdzie przewodniczącym składu sędziowskiego był Jedliński. Sędzia Białek "zapomniał? napisać, że sprawę "gangu bokserów" podzielono na wiele wątków. Odbywało się więc parę procesów przed sądem. W zaledwie jednym z nich nie sądził Jedliński, ale sędzia Pędziwiatr. I tę akurat sygnaturę akt przywołuje sędzia Białek. W pozostałych przewodniczącym składu był jak najbardziej Jedliński.

5. 

Podobno nieprawdą jest, że w ponownym procesie są ci sami ławnicy, którzy już raz orzekli winę oskarżonych. Może sędzia Białek nie rozpoznaje ludzi? No to my informujemy, że obok sędziego siedzą znów ławnicy: Józef Kostrzewa, Ryszard Oślizło, Elżbieta Dudziak, którzy siedzieli obok sędziego Jedlińskiego przy sprawie dotyczącej korupcji, jakiej miał się dopuszczać gang wobec policjantów, tak dobrodusznie skazanych tylko na 6 lat.

6. 

Podobno napisaliśmy nieprawdę, że policjanci siedzieli w areszcie 6 lat. Ale my tak nie napisaliśmy! Napisaliśmy, że bokserzy siedzieli tyle. A niektórzy nawet więcej?

7. 

I ostatnia kwestia, w tej sytuacji niezwykle istotna. Podpisany pod listem do "NIE" sędzia Tomasz Białek to przewodniczący składu sędziowskiego, który obecnie orzeka w postępowaniu przeciwko domniemanemu "gangowi bokserów". Na razie nie ma on prawa wypowiadać się w kwestii oceny dowodów! Jak widać, już na początku toczącego się postępowania wie, czy oskarżeni są winni, czy nie. Już dziś wydaje na nich wyrok. A to dyskwalifikuje sędziego.

8. 

Prokuratura Okręgowa w Świdnicy pisze, że zeznania świadka koronnego wcale nie są tajne. Czemu więc oskarżeni otrzymywali od prokuratora referenta odpowiedzi odmowne, gdy chcieli zapoznać się z oryginalnymi zeznaniami świadka? Czemu one są opatrzone klauzulą "tajne"? Prokuratura twierdzi nawet, że świadek koronny musi być znany wszystkim stronom postępowania. To po co otrzymuje nową tożsamość? Do świdnickiego sądu przywożono świadka koronnego na przesłuchanie śmigłowcem i zamaskowanego. Dla zabawy? Prokurator parę zdań dalej zaprzecza sam sobie. Pisze, że dane świadka są jednak tajne i że taki delikwent otrzymuje nowe dane osobowe, żeby go ci, których oskarżał, nie dopadli w ciemnym kącie.

9.

 Podobno nieprawdą jest, że prokuratorzy Schwartz i Rzeczycka-Jarosz prowadzili razem postępowanie przygotowawcze w sprawie gangu bokserów. Prokurator uzasadnia to tym, że referentem postępowania był prokurator Schwartz, a Rzeczycka-Jarosz zajmowała się jednym z wątków postępowania. Czy więc "NIE? kłamie, podając, że prowadzili je razem?

10. 

Ponoć przesłuchiwany przez prokurator Rzeczycką-Jarosz przestępca wcale nie uciekł wtedy, gdy pani prokurator go zostawiła samego w pokoju. Uciekł w jej obecności. I prokuratura nie widziała nic niewłaściwego w czynności procesowej przeprowadzonej przez tę prokurator. Po pierwsze, informacje o ucieczce pochodzą od świadków zdarzenia, którzy jasno mówią, że prokurator Rzeczycka-Jarosz wyszła "na siku" w trakcie przesłuchania. Jest ich wielu i są wiarygodni. Policjanci dowożący gościa na przesłuchanie uprzedzali panią prokurator, że powinni być podczas rozmowy, bo przesłuchiwany będzie chciał uciec. Ba, zrobili nawet stosowną notatkę służbową. Rzeczycka-Jarosz ich odprawiła, a gangster zwiał. Po drugie, jeśli nie znaleziono nieprawidłowości w sytuacji gdy bandyta ucieka w trakcie przesłuchania przez prokuratora, to przestępcy mają słodkie życie. Tylko chodzić na przesłuchania.

11. 

Prokurator twierdzi także, że nieprawdziwe jest nasze twierdzenie, że Daniel B. nie może być świadkiem koronnym. Może być, a my to głupki i się nie znamy na ustawie o statusie świadka koronnego. Informujemy więc, że Daniel B. w swoich zeznaniach obszernie opowiada o tym, jak miał wykonać zlecenie zabójstwa. A każdy choćby podejrzany o naruszenie art. 148 kk nie może mieć statusu świadka koronnego (zgodnie z ustawą). Tymczasem Daniel B. ma. Poza tym zgodnie z ustawą musi zwrócić zagrabioną kasę, a poszkodowanym przez niego delikwentom "wynagrodzić krzywdy". A Daniel B. ani nic nie oddał, ani niczego nie wynagrodził.

12.

Prokuratura odniosła się też do artykułu "Jak wsadza pedofil" o zniszczonych przez nią lekarzach z Wałbrzycha. Najważniejszą kwestią w piśmie prokuratury jest to, że teza, iż stał za tym Ziobro, jest nieprawdziwa. Zapraszamy więc prokuratorów do obejrzenia konferencji prasowej wyemitowanej w telewizji publicznej, na której Ziobro opowiadał o tej sprawie. Mówił o swoim "sztandarowym sukcesie" (10maja 2006 r.).

13. 

Podobno napisaliśmy nieprawdę, że w tym postępowaniu był świadek koronny. Ale my nie napisaliśmy, że taki tam był. Napisaliśmy, że Maciej G. współpracował z prokuraturą.

14. 

 Prokurator twierdzi, że Maciej G. nie obciążał innych. Zapewniamy, że w trakcie 136 przesłuchań, z którymi mieliśmy okazję się zapoznać, mówi zupełnie co innego.

15.

 Podobno nie oskarżano go o załatwianie lewych zaświadczeń lekarskich. To co znaczą zarzuty prokuratorskie, które mu postawiono w tej kwestii? Przed sądem nie stanął jako oskarżony tylko dlatego, że się zabił.

16. 

Prokurator napisał też, że napisaliśmy nieprawdę w kwestii śmierci G. Według niego napisaliśmy w artykule "Jakwsadza pedofil", że Maciej G. się powiesił. Prokurator pouczył nas i napisał: "zmarł w dniu 16.08.2006 r. W wyniku zamachu samobójczego". Szanowna Prokuraturo, otóż nie napisaliśmy, że Maciej G. się powiesił. Napisaliśmy dokładnie: Aż pewnego dnia zabrakło głównego świadka oskarżenia. Gralec popełnił samobójstwo. Wydaje nam się, że to to samo, co śmierć "W wyniku zamachu samobójczego".

17.

 Prokurator stwierdził też, że nieprawdą jest, iż "miejscowi adwokaci trafiali za kratki". Ponieważ zatrzymano TYLKO dwóch miejscowych adwokatów. No to trafiali za kratki czy nie?

18. 

Podobno informacje w artykule "Jak wsadza pedofil" są nieścisłe, bo było wiele dowodów winy lekarzy, a nie, jak napisaliśmy - ŻADNE poza rewelacjami nieżyjącego już bełkoczącego w pijanym widzie, chorego psychicznie świadka. Według prokuratora dowodem były historie choroby pacjentów. Ależ napisaliśmy o tym! To fragment naszej publikacji: "Mam siedemdziesiątkę, jestem po dwóch zawałach. Przesiedziałem prawie miesiąc" - mówi pacjent Gralca. Siedział, bo Schwartz uznał, że wyłudził od ZUS rentę, gdyż wcale nie był chory. On, prokurator, to wie, bo czytał w internecie, że opisane przez lekarza objawy są inne. Poza tym on wcale nie dyszy, czyli nie miał żadnego zawału. EKG, echo serca i inne badania mówiące jasno o przebytych zawałach nic dla prokuratora nie znaczą. Według niego to zwykła ściema. Takich pacjentów jest wielu. Według prokuratora - wyłudzaczy i oszustów. Większość aresztowanych to rocznik 1944-45. Wszyscy z wieloletnią historią choroby wieńcowej. Jeden z zatrzymanych miał w ciągu 8 lat 3 zawały, 5 razy poszerzano mu naczynia wieńcowe, a niedawno miał wszczepione by-passy. Ale według Schwartza jest on zdrowy.

19.

 Podobno Maciej G. nie zostawił listu pożegnalnego, w którym mówi, że kłamał, składając zeznania. Prokuratura napisała, że znalezione przy nim listy "miały charakter osobisty" i były skierowane do bliskich. I to akurat jest prawda! Bo list ten był skierowany do najbliższych, był osobisty i autor przepraszał w nim tych, których skrzywdził. Oraz tych, których kłamliwie pomówił.

Joanna Skibniewska