I ty zostaniesz MORDERCĄ (NIE Nr 18/2013, 2013-04-26, str. 16)

I ty zostaniesz MORDERCĄ

Więzienia pełne są niewinnych. Wśród nich są naprawdę niewinni.

15 marca 2000 r. w centrum Wałbrzycha ok. 15.30, w czasie największego nasilenia ruchu dokonano zabójstwa antykwariusza Henryka Śliwowskiego,


którego lokal znajdował się w odległości kilkudziesięciu metrów od rynku.
W antykwariacie znaleziono otwarty sejf, ale tak naprawdę nic wartościowego nie zginęło. Jedynie notes z rozliczeniami za ostatnie 3 lata. Bandyci użyli samopału zrobionego przez fachowca. Ofiara dostała 6 postrzałów oddanych z dwóch różnych pistoletów, powodujących prawie natychmiastową śmierć.
Przez ponad 2,5 miesiąca policja była bezradna. Media krzyczały, że mord, że zginął człowiek, że ojciec dzieciom… Łaknęły krwi.
– To był znany wówczas paser – dorzuca dziś policjant, który wtedy prowadził śledztwo.
Śledztwo stanęło w martwym punkcie.

Świadek anonimowy

1 czerwca 2000 r. TVP wyemitowała program ze znanego cyklu „997”. Policja prosiła o pomoc. Zaapelowano o przekazywanie wszystkich informacji mogących dotyczyć sprawców zabójstwa. Gwarantowano dyskrecję, wysyłano więc czytelną informację, że ludzie będą traktowani jak źródła informacji poufnej. Program przedstawiał hipotetyczną rekonstrukcję zdarzenia sugerującą rabunkowe tło zabójstwa.
Już po dwóch dniach z miejscową komendą policji nawiązała kontakt kobieta twierdząca, że jej syn widział sprawców zabójstwa.
Świadek twierdził, że 16 marca 2000 r. po południu widział trzech osobników wybiegających z antykwariatu. Jednym z nich był Radosław Krupowicz, którego – jak zeznał – osobiście nie znał. Za te informacje dostał 5 tys. zł i status świadka anonimowego.
w październiku 2000 r. zatrzymano i postawiono zarzut zabójstwa 17-letniemu wówczas Krupowiczowi.
Wbrew temu, co twierdził, świadek jednak znał Krupowicza – i odwrotnie.
– Zakochał się w mojej dziewczynie i od dawna chciał mi ją odbić – mówi dziś o pomawiającym Krupowicz, bo wszyscy wiedzą, kto to jest. – Uprzedzał mnie, że się mnie pozbędzie.

Dzieciom wstęp wzbroniony

Gdy przyszli po niego rano, nie rozumiał, o co chodzi. Pomyślał, że to za fajkę z marychą, którą palili z kolegami na boisku szkolnym.
– Co robiłeś 15 marca? – zapytał prokurator Jarosław Dyko.
Nie pamiętał. To było tyle miesięcy temu.
– Wtedy, gdy zginął antykwariusz – dodał prokurator.
Tak, wie. Sam poleciał zobaczyć, co się wtedy stało. Mama usłyszała od sąsiadki, że niedaleko doszło do morderstwa. Gapił się na policjantów. Było jak w gangsterskim filmie. Wszędzie migające niebieskie światła, policjanci z bronią i biało-czerwona taśma.
Odpowiedział, że był wtedy w domu, z mamą. – Kto to może potwierdzić?
– Każdy. Mama, dziewczyna, sąsiedzi, kolega – wymieniał pewnie.
– Dlaczego zastrzeliłeś antykwariusza? – spytał Dyko.
Chłopak nie wiedział, o co chodzi. Jak to zastrzelił?
– Zaraz przestaniesz się śmiać – warknął Dyko. – Idziesz do więzienia.

Dyko

Wielokrotnie pytał, za co. Powtarzał, że to bzdura: – Znałem pana antykwariusza jedynie dzięki temu, że jak miałem 9 lat, wchodziłem do niego z kolegami i oglądałem stare monety w gablocie. Gapiłem się na znaczki. Ale po jakimś czasie antykwariusz napisał kartkę na drzwiach, że dzieciom wstęp wzbroniony. I skończyło się. Ale wtedy byłem w III klasie podstawówki.
Próbował jeszcze tłumaczyć, że nikogo nie zabił, ale prokurator już bujał się na krześle.
– Oglądałem na Discovery, że są takie maszyny, które wykrywają, czy mówi się prawdę. Chciałbym, żeby mnie zbadano tym aparatem, bo nic złego nie zrobiłem – błagał prokuratora.
– W Polsce nie ma takich aparatów i u nas nie można tego zrobić – odparł Dyko.
Chwilę potem Radka zaprowadzono do celi. Prokurator z matki i z dziewczyny zrobił świadków w sprawie. Żeby nie mogły mieć widzeń z chłopakiem. Tak miał mięknąć. Raz przyszła ciotka, ale rozmawiał z nią przez pleksi. Ojca nie ma.

Jak w telewizji

Świadek 6-krotnie zmieniał zeznania. Pierwsze w ogóle nie pasowały do sprawy. Przedstawiał zdarzenie tak, jak pokazano je w programie telewizyjnym. Tymczasem miało się to nijak do faktów. W „997”miało być filmowo, a nie prawdziwie. Tymczasem świadek, wyraźnie o tym niepoinformowany, mówił o wyglądzie antykwariatu, ale tego z telewizji, a nie prawdziwego… To, co opowiadał, to była Kolej na relacja filmowa. Bezbłędnie rozpoznawał jedynie Krupowicza. Mówił też o dwóch innych sprawcach, ale rysopisu nie potrafił podać.
Prawie rok nic nie działo się w sprawie. Aż pewnego dnia został zatrzymany najbliższy przyjaciel Radka, 16-letni Patryk Rynkiewicz. Chłopak na własną rękę szukał pomawiającego. Prawdopodobieństwo, że nie byłby dla niego miły, gdyby go już znalazł, jest duże. I zrozumiałe. Anonimowy świadek rozpoznał więc drugiego sprawcę – Rynkiewicza. Rozpoznał go z odległości 14 m po… ruchu gałek ocznych.
Rynkiewiczowi przedstawiono zarzut współudziału w zabójstwie antykwariusza – wspólnie z Radosławem Krupowiczem i jeszcze jedną osobą o nieustalonych personaliach. Jedynym dowodem i podstawą postawienia zarzutu był fakt, że od lat utrzymywał koleżeński kontakt z Krupowiczem, w tym też – co jest bardzo istotne – kontakt telefoniczny, jako że obydwoje dysponowali telefonami stacjonarny mi. Obydwaj mieszkali w okolicach rynku, prawie w bezpośrednim sąsiedztwie antykwariatu.
Przez 19 miesięcy działań operacyjnych policjanci nie byli w stanie uzyskać nic poza tym, o czym mówił świadek anonimowy, który zresztą w trakcie przesłuchań w sądzie w sposób istotny zmieniał treść zeznań. Mieli za to inne dowody. Ślady linii papilarnych na sejfie i w antykwariacie. Nie należały do Krupowicza i Rynkiewicza. Ślady butów odciśnięte na krwawych wybroczynach. Nie należały do podejrzanych Krupowicza i Rynkiewicza. Ślady DNA na miejscu zbrodni. Nie należy do Krupowicza i Rynkiewicza.

To nie oni!

Policjanci z Wałbrzycha, prowadzący wówczas sprawę, dziś są na emeryturze. Ale od początku mówili prokuratorowi Dyce, że coś tu śmierdzi. Wskazywali na innych sprawców. Mówili, że chłopcy tego nie zrobili.

Maciej Jedliński

– Dostaliśmy zjebę od Dyki – mówi anonimowo policjant. – Kazał nam zbierać dowody na małolatów. Jak nie, to przestaniemy przy tym pracować.
Gdy poszli z tym do przełożonego, powiedział, żeby na razie dali spokój, bo przecież na chłopców nie ma żadnych dowodów, na pewno więc zostaną uniewinnieni. Zdziwili się, gdy Krupowicz i Rynkiewicz stanęli przed Sądem Okręgowym w Świdnicy. Sądził ich Maciej Jedliński.
– Wszystkie nasze wnioski procesowe odrzucał. Krzyczał na nas. Od razu było widać, że my mamy być winni – mówią skazani.
Byli pewni, że skoro świadkowie potwierdzili, iż w dniu zabójstwa byli zupełnie gdzie indziej, to wystarczy. Dla sędziego Jedlińskiego wiarygodny był tylko świadek anonimowy.
Mama niewiarygodna, bo jest matką. Dziewczyna niewiarygodna, bo jest zakochana. Pani z kiosku niewiarygodna, bo zna oskarżonego od dziec ka. Kolega niewiarygodny, bo jest kolegą i go kryje. Sąsiad niewiarygodny, bo mu nie wypadało zeznawać i na czej. Na rozprawie zeznawał też policjant prowadzący postępowanie, który stwierdził, że świadek anonimowy jest niewiarygodny, a chłopcy nie mogli tego zrobić.

Jedliński przerwał przesłuchanie i powiedział, że nie ma do niego żadnych pytań. Gdy obrońcy chłopaków chcieli wykorzystać te zeznania w apelacji, okazało się, że sędzia w ogóle tego nie zaprotokołował.
Biegły sądowy stwierdził, że chłopcy w tym wieku niemający kontaktu ze światem przestępczym nie mieli możliwości zdobycia broni. Powiedział, że aby ją przerobić, trzeba ogromnego doświadczenia. Mówił jasno, że zrobili to profesjonaliści, a nie nastoletnie szczawie. Sędzia Jedliński nie wziął tej opinii pod uwagę. Gdy wreszcie zbadano Krupowicza wariografem i ocena była korzystna dla oskarżonego, sędzia stwierdził, że skoro chłopak reaguje emocjonalnie na słowa zabójstwo antykwariu sza, to już jest wystarczający dowód, że miał z tym zabójstwem coś wspólnego. Gdy biegły przeprowadzający badanie stwierdził, że reakcja chłopca jest normalna, bo stał w tłumie gapiów, gdy ofiarę wynoszono z antykwariatu, Jedliński stwierdził, że ocena biegłego jest nieobiektywna.

Bez motywu i bez sensu

W śledztwie przesłuchano 156 świadków, z których 32 zostało przesłuchanych na rozprawie przed sądem. w przypadku pozostałych prokuratura wniosła o zaniechanie wezwania na rozprawę, albowiem nie mieli oni nic istotnego do powiedzenia i według Dyki wystarczy to, co zeznali podczas przesłuchań prowadzonych w śledztwie. Sędzia Jedliński się do tego przychylił.
Spośród 156 świadków przesłuchanych na różnych etapach śledztwa i procesu, tylko świadek anonimowy twierdził, że widział oskarżonych, gdy wchodzili i wychodzili z antykwariatu. Sąd opierał się jedynie na poszlakach, które w ogóle nie trzymały się kupy. Za przesłankę pozytywną, wskazującą na sprawstwo obu oskarżonych sąd uznał to, że obydwaj kategorycznie zaprzeczali związkom z zabójstwem. Sędzia w żaden sposób nie odniósł się do faktu, że do dnia wyroku nie ustalono tożsamości trzeciego rzekomego sprawcy, którego pozycji, znaczenia i roli w zabójstwie absolutnie nie określono. Sprawca ten nie został znaleziony do dziś!
Sędzia ani prokurator nie określili motywu zbrodni. Po co dwóm nastolatkom notes antykwariusza z jego osobistymi bazgrołami?
Maciej Jedliński dyktował do protokołu co innego, niż mówili świadkowie i oskarżeni. Wielokrotnie oskarżeni prosili o korektę protokołu, bo był inny niż to, co działo się na rozprawie.
Sędzia Jedliński uznał Krupowicza i Rynkiewicza winnych zabójstwa antykwariusza i skazał ich na 25 lat więzienia.

Sztangista z Wałbrzycha

– Od początku prowadzenia śledztwa wiedziałem, że oni tego nie zrobili – mówi dziś podinspektor Janusz Bartkiewicz, prowadzący wówczas postępowanie w komendzie wojewódzkiej. – Nie mogłem spać przez tę sprawę. Po uprawomocnieniu się wyroku wskazałem rodzinie Krupowicza dowody na to, że świadek anonimowy składał fałszywe zeznania. Udowodnienie takiego przestępstwa dawało szanse wznowienia postępowania i wykazania niewinności skazanych.
Obrońca Krupowicza w jego imieniu złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, wskazując na istniejące dowody i środki dowodowe. Prokuratura odmówiła wszczęcia postępowania. Krupowicz i Rynkiewicz wystąpili do ministra Ziobry z prośbą o zapoznanie się z zasadnością argumentacji prokuratury okręgowej odmawiającej wszczęcia postępowania przygotowawczego. Ministerstwo pisma te skierowało do wyjaśnienia przez właściwą prokuraturę apelacyjną, a ta odesłała je do prokuratury okręgowej, która – czego było można się spodziewać – odpowiedziała odmownie.
– Prawdziwych sprawców ustaliliśmy już w trakcie trwania procesu. Dwóch personalnie, trzeciego dopiero sprawdzaliśmy – mówi podinspektor Bartkiewicz. – To były porachunki mafijne z grupą Marka D., pseudonim Dąbek. Żołnierze „Dąbka”dostali zlecenie na antykwariusza, bo był im winien dużą kasę. Zabójstwa dokonał najprawdopodobniej pewien sztangista z Wałbrzycha.
Potwierdza to Janusz Mikosz, emerytowany szef śląskiego Centralnego Biura Śledczego: – Grupa „Dąbka”zlecała zabójstwa. Sam ich zamykałem.
Sąd nie wziął tego pod uwagę.
Po 12 latach Sąd Najwyższy zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tak sprawnie Jedliński sądził, że nie zauważył poważnych różnic w zeznaniach świadka. Tyle że chłopcy mieli już odsiedziane 12 lat.

I choć sąd uznał, że faktycznie to nie oni strzelali, że nie byliby w stanie zrobić broni oraz że prokuratorski świadek jest zdecydowanie niewiarygodny, to jednak nie uniewinnił ich, ale obniżył wyrok z 25 do 15 lat.

Widać zdawał sobie sprawę, że odszkodowanie za bezzasadny pobyt w więzieniu byłoby ogromne.
– Pani szuka sprawców od tego antykwariusza? – pyta mnie więzień z Aresztu Śledczego we Wrocławiu. – W Strzelinie siedzi gość, mówią na niego „Jezus”. On wie, kto to zrobił. I podobno chce o tym mówić.
„Jezus”to Jacek B. Faktycznie siedzi w Strzelinie. Należał do grupy „Dąbka”.
I mówi: – Kiedyś kumpel do mnie zadzwonił. Mówi, że umiera i ma do mnie prośbę. Pojechałem. On miał zawał. I mi powiedział, że on już umiera i chce przed śmiercią powiedzieć, że to on zabił antykwariusza. To taki sztangista zWałbrzycha.

Miałem wielkie plany…

– Chciałem skończyć szkołę i iść na studia. Marzyłem o domu i dzieciach. Widziałem już siebie stojącego nad dziecięcym łóżeczkiem obok mojej ukochanej dziewczyny – niby się śmieje z tych młodzieńczych marzeń. Nic z nich nie wyszło.
Radosław Krupowicz miał wtedy 17 lat. Chodził do miejscowego technikum. Na kanale Discovery oglądał „Pogromcówmitów”. Pierwszy raz był zakochany. Był pewien, że to już tak do końca życia. No bo jak inaczej, skoro tak ją kocha? I ona jego.
Dziś jest starszy o prawie 13 lat. Dziewczyna już dawno jest żoną innego. Zielony więzienny uniform wisi na chudym ciele.
– Jestem jak dzikus. Boję się ludzi z wolności. Radosław Krupowicz niedługo stanie w sądzie. Chce wyjść na zwolnienie warunkowe. Czy prokurator dopilnuje, by mu się to nie udało?

Joanna Skibniewska

Jak wsadza pedofil (NIE 43/2011)

Sztuczna hodowla ośmiornic. Patent PiS-owski.
 
- Róbcie coś. Powiedziałem, że zamknęliśmy już 100 osób, a siedzi raptem 29 - powiedział prokurator Krzysztof Schwartz do funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego po konferencji prasowej. 

Stał wtedy zadowolony przy ramieniu Zbigniewa Ziobry. Obaj chwalili się znalezieniem wałbrzyskiej ośmiornicy. Mafii prawników i lekarzy.
- Zatrzymaliśmy już 100 osób, a aresztowanych będzie jeszcze około 200 - mówił pewny siebie Schwartz do kamery. Niebawem pojawiły się kolejne areszty. Starzy, chorzy, czasami stojący nad grobem pacjenci trafiali za kratki. Bo Krzysztof Schwartz uznał, że są zdrowi, a wieloletnie leczenie, karty chorobowe, leki, badania, to jedna wielka ściema, żeby dostać rentę z ZUS. Mieli im w tym pomagać leczący ich lekarze.

Strach i goły tyłek
Zaczęło się od gołej dupy Macieja Gralca. Lekarza kardiologa, biegłego sądowego i orzecznika ZUS. Obnażał się przed dziećmi w jakimś parku i zatrzymano go pod zarzutem pedofilii. Wiedział, że będzie miał przesrane, jeśli trafi do aresztu. Tym bardziej że już pół roku tam był za wyłudzanie kasy od pacjentów, wiedział więc, co robią z tymi, którzy molestują dzieci.
Opowiem wszystko, co wiem na temat korupcji wałbrzyskich lekarzy - oświadczył prokuratorowi, który tylko na to czekał. Był to czas "bielskiej ośmiornicy", a prokurator Schwartz marzył o swojej własnej. I tak zaczęła się ośmiornica wałbrzyska. Doktor Gralec miał obsesję. Wszystkich nagrywał.
Miał zamontowaną kamerę przy komputerze i nagrywał nawet rozbierające się pacjentki - zeznaje przed sądem pielęgniarka z kliniki Gralca.
- Był też uzależniony od leków psychotropowych. Często wypisywał sobie receptę i kazał mi ją wykupić. Opowiada o tym, jak lekarz zasypiał podczas badania pacjenta, jak mylił na recepcie dawki leków.
- Łykał garściami leki i popijał je whisky - mówi jeden z jego pacjentów, miejscowy biznesmen. Ale mimo wszystko, był uroczy. Umiał jednać sobie ludzi.
- Przejeżdżałem obok, to przy okazji posłucham twojego serduszka - mawiał do pacjentów, gdy znienacka wpadał do ich domów. Najbardziej lubił bogatych pacjentów. Bo pożyczał od nich pieniądze. I tych bardzo chorych. Im był kto bardziej chory, tym więcej od niego pożyczał. Zorganizował sobie też dodatkowe dochody. Mówił pacjentom po zawale lub tuż przed nim, że konieczne jest wykonanie specjalistycznego badania. W Warszawie. Ale to badanie kosztuje. Ceny były różne. Biznesmen miał zapłacić 8 tys. zł za koronografię. Ale już sklepowa z sąsiedztwa 3,5 tys.
Ludzki był. Teoretycznie za badanie miał zapłacić on sam w warszawskim szpitalu. Tymczasem za pacjentów płacił NFZ, a nie żaden Gralec. Ale pacjenci tego nie wiedzieli. Było ich wielu. Poza tym był orzecznikiem ZUS i zapewniał ludzi, że może załatwić im rentę.

Albo mówisz, albo będziesz cwel
Gdy wszystko wyszło na jaw po zatrzymaniu w parku, prokurator rzekł jasno: albo mówisz to, co będę chciał, albo trafisz do pudła, gdzie pokażą ci, jak tam żyją pedofile. Gralec poszedł na współpracę, skorzystał z wyjątkowego złagodzenia kary. I pomówił każdego, kogo znał. Nawet żonę i teściową. A zaczął od tych, których nienawidził. Pierwszy był jego były szef. Bo go zwolnił. Potem jego kolejny szef, bo też go zwolnił. Potem jego kolega lekarz, bo mu zwrócił uwagę. Potem koleżanka, bo jej nie lubił. Potem mąż koleżanki, bo na pewno jest tak samo wredny jak ona. Potem sąsiad, bo go podglądał przez żywopłot. Gdy pomówił już wszystkich pacjentów i lekarzy z Wałbrzycha i okolic oraz wszystkich, których znał, pozostała mu najbliższa rodzina. Też jej nie oszczędził. Prokurator przesłuchał go-136 razy. Niektóre przesłuchania trwały prawie 20 godzin. Wyniki były znakomite. Zatrzymania i areszty. Co prawda, sąd nie przyklepał wszystkich proponowanych aresztów i zamiast ponad 100 wnioskowanych, na początku zaakceptował 29, ale prokurator Schwartz był obrotnym śledczym i szybko zapełnił wiele więziennych cel. Tym bardziej że obiecał to Ziobrze. I oczywiście widzom śledzącym konferencję prasową ówczesnego ministra sprawiedliwości. Gdy w sprawie pojawiał się jakiś adwokat próbujący bronić lekarza, natychmiast Gralec był dodatkowo "dosłuchiwany" i przypominał sobie, że mecenas przekazywał mu łapówkę od jakiegoś pacjenta. Tak miejscowi adwokaci też trafili za kratki.

Chory znaczy zdrowy
Ośmiornicy z każdym dniem rosły nowe macki.
- Mam siedemdziesiątkę, jestem po dwóch zawałach. Przesiedziałem prawie miesiąc - mówi pacjent Gralca. Siedział, bo Schwartz uznał, że wyłudził od ZUS rentę, gdyż wcale nie był chory. On, prokurator, to wie, bo czytał w internecie, że opisane przez lekarza objawy są inne. Poza tym on wcale nie dyszy, czyli nie miał żadnego zawału. EKG, echo serca i inne badania mówiące jasno o przebytych zawałach nic dla prokuratora nie znaczą. Według niego, to zwykła ściema. Takich pacjentów jest wielu. Według prokuratora - wyłudzaczy i oszustów.
Większość aresztowanych to rocznik 1944-45. Wszyscy z wieloletnią historią choroby wieńcowej. Jeden z zatrzymanych miał w ciągu 8 lat 3 zawały, 5 razy poszerzano mu naczynia wieńcowe, a niedawno miał wszczepione by-passy. Ale według Schwartza, jest on zdrowy. I powinien przebywać w areszcie za wyłudzenie renty. Do pomocy prokuratorowi rzuciły się media lokalne. I do gardeł miejscowych lekarzy. Zwrot "wałbrzyska ośmiornica" obiegł każdą miejscową gazetę. Znani i cenieni lekarze byli wymieniani z nazwiska. Pisano o tym, że przyjmowali łapówki w zamian za wystawianie lewych zaświadczeń. W mediach wypowiadał się Schwartz. Mówił, że ma na to dowody. A to gówno prawda! Poza zeznaniami chorego, uzależnionego i zastraszonego lekarza, prokuratura nie znalazła innych dowodów winy pomówionych lekarzy. Aż wreszcie sędzia Aleksander Ostrowski powypuszczał ludzi z aresztu. Ocenił, że dowody w tej sprawie są słabe, a prokuratura powinna znaleźć coś, co potwierdza rewelacje doktora Macieja G.
- Mamy inne dowody - wciąż przekonywał w mediach prokurator Schwartz. I szukał. Znalazł drugiego lekarza. Tym razem uzależnionego od alkoholu. Nie wiadomo, czym Schwartz przestraszył tego świadka, ale szybko znalazł się on na zamkniętym oddziale psychiatrycznym. Podobno próbował popełnić samobójstwo. Potem trafił na zamknięty oddział odwykowy. Nie powtórzył tego, co powiedział Gralec, ale pokiwał głową i potwierdził jego zeznania. Dziś już nie wychodzi z domu. Głównie leży. Ma guza na kręgosłupie. Prokurator z policjantem przyjeżdżali więc do jego domu na przesłuchanie. Świadek zwykle nie wiedział, z kim rozmawia, a przesłuchującego policjanta traktował jak kumpla od flaszki.
- Fajnie było, chłopaki, wpadniecie jeszcze? - pytał na koniec przesłuchania. Nikogo to nie dziwiło, tym bardziej że w trakcie przesłuchania świadek pił wódkę (są na to świadkowie).

Zaszczuty. Przez kogo?
Aż pewnego dnia zabrakło głównego świadka oskarżenia. Gralec popełnił samobójstwo.
- Nie wiem, co skłoniło go do tego kroku, wiem, że czuł się zaszczuty przez kolegów lekarzy. Cały czas o tym opowiadał - mówił gazecie Schwartz.
Nie wspomniał jednak o tym, że Gralec zostawił list. Przeprosił w nim wszystkich, których pomówił. Napisał też, że cofa wszystko, co powiedział. Schwartz nic o żadnym liście nie wie. Tymczasem są świadkowie. W Wałbrzychu toczy się wiele procesów przeciwko tamtejszym lekarzom. O poświadczenie nieprawdy w dokumentach. Dowody są takie, jakie przedstawiliśmy powyżej. Większość lekarzy nie ma zarzutów korupcyjnych. Podobno poświadczali nieprawdę, żeby pomóc pacjentom dostać rentę. Tak za nic. Wałbrzyska ośmiornica wciąż się rozrasta. Bo każdy podejrzany chory był leczony przez wielu lekarzy. Mnóstwo z nich jest więc w gronie oszustów. Do każdego wchodzi policja, zabezpiecza karty pacjentów. Wszyscy są wzywani przed oblicze prokuratora. To trwa już prawie 8 lat. Nie ma tygodnia, żeby lekarze nie byli wzywani na jakieś przesłuchanie. Z tego śledztwa w Wałbrzychu żyje niejeden policjant i prokurator. Tymczasem ośmiornica już dawno zdechła i zaczyna cuchnąć.

askibniewska@redakcja.nie.com.pl