Parasprawiedliwość (NIE 38/2012)

Jedliński

W Świdnicy przedstawiciele prawa czasem je łamią. Sędzia Maciej Jedliński, uzasadniając wydany wyrok, powołał się na wyrok, który dopiero miał zapaść.

Marek Lisowski, człowiek całkowicie sparaliżowany od 22 lat, został skazany. Proces, który toczył się przed Sądem Okręgowym w Świdnicy to farsa. Sąd nie próbował dociec prawdy, lecz jedynie potwierdzić z góry założoną tezę. A ta była jasna - Lisowski miał być winny.
     - Pomawia mnie człowiek, którego nigdy na oczy nie widziałem - mówi Lisowski. - Nic nigdy mnie z nim nie łączyło, nie zrobiłem nic, za co mógłbym być ukarany. Nigdy nie popełniłem żadnego przestępstwa.

     Świadek koronny Krzysztof P., ulubieniec świdnickich prokuratorów i sędziów, opowiada o Lisowskim niestworzone historie. Mówi, że przed 12 laty handlował narkotykami, podrabiał pieniądze i przewoził uran w nogawce spodni. Choć o P. mówią skruszony bandzior, tak naprawdę jest tylko cwanym bandytą, który chce uniknąć kary.
     Przed sądem jednak zasłania się niepamięcią. Plącze się, mota, myli daty, miejsca, ludzi. Nic nie trzyma się kupy.
     Świadkowie, którzy mieli potwierdzić zeznania koronnego i uprawdopodobnić winę schorowanego Lisowskiego, nie potrafili go nawet rozpoznać. Nie wiedzieli, że jest kaleką. Choć sędzia starał się nakierowywać zeznających, ich wypowiedzi nie wskazywały na winę Lisowskiego. Nie było innych dowodów winy. (http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/gowinizm-nie-182012.html - "Gowinizm"18/2012)
- Jestem niewinny - powtarzał oskarżony.
Sędzia Jedliński uznał inaczej i zrobił z niego szefa zorganizowanej grupy przestępczej.
     - Postać Marka L. to zjawisko rzadkie, nawet do wykorzystania i do zbadania jako zjawisko w kryminologii - mówił Jedliński, uzasadniając wyrok.
     I skazał go na 5 lat więzienia. Wiedział, że w jego stanie to kara śmierci.
     Sędzia ogłosił sukces w świdnickiej prasie. Red. Jan Banaszczyk z "Nowego Tygodnika Świdnickiego" opowiedział barwnie, jak Jedliński ukarał groźnego przestępcę. A że całkowicie sparaliżowanego, bez odruchów fizjologicznych i nerwowych, potrzebującego całodobowej opieki? Cóż...
     Nam najbardziej się podoba pisemne uzasadnienie wyroku sędziego Jedlińskiego. Dlaczego uważa, że świadek koronny jest wiarygodny? Bo potwierdził to wyrok sądu (tego samego, oczywiście) wydany 23 sierpnia, kiedy to na podstawie tych samych zeznań skazano innych ludzi. Zapomniał dodać, że on sam wyrok wydawał 15 lipca... Czyli opierał się na wyroku, który dopiero miał być wydany. Poza tym Jedliński stwierdził, że już skazywał na podstawie tych zeznań, czyli że rewelacje świadków koronnych są wiarygodne (skoro już skazywał, to powinien się wyłączyć z tej sprawy). O reszcie uzasadnienia można powiedzieć krótko:
wina i sprawstwo oskarżonego są dla sądu oczywiste i nie trzeba tego głębiej uzasadniać, a wszystkie próby wykazywania, że jest inaczej, są niepoważne.
W związku z tym wnioski dowodowe obrony nie zasługiwały na uwzględnienie.
     Dodać musimy, że ten uznany za wiarygodnego przez Jedlińskiego świadek zeznawał także na jego temat.
Krzysztof P. zeznał w postępowaniu przygotowawczym, że sędzia Jedliński bierze łapówki ("Sędziabierze w łapę", "NIE" nr 21/2012) http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/sedzia-bierze-w-ape-nie-212012.html . W tamtym wypadku jakoś Krzysztof P. nie wydawał się sędziemu i prokuratorom wiarygodny i umorzono postępowanie w tej sprawie.
     Oczywiście już samo uzasadnienie sędziego jest podstawą do wniesienia apelacji. Może sędziowie z wrocławskiego sądu apelacyjnego okażą się bardziej kompetentni? Tylko czy Marek Lisowski doczeka ponownego procesu? Pobyt w areszcie zrobił swoje. Sparaliżowany mężczyzna jest w ciężkim stanie.
- Jestem niewinny - powtarza.
Podobno sędziowie w Polsce dzielą się na obiektywnych i na tych ze Świdnicy.

Joanna Skibniewska

GOWINIZM (NIE 18/2012)

To wydarzyło się naprawdę. Nie na Białorusi, ale u nas, w Świdnicy w kwietniu 2012 r., kiedy prezydentem jest Komorowski, oberprokuratorem Seremet, ministrem zaś tej sprawiedliwości - Gowin. Bohaterami są strażnicy prawa - sędzia i prokurator. Bezczelnie i bezkarnie naruszający lub łamiący prawo. Nie po raz pierwszy. 
 
Niewładający obiema rękami i nogami Marek Lisowski jest sądzony jak groźny przestępca. Sparaliżowany od 22 lat człowiek jest oskarżony przez wrocławskiego prokuratora Jarosława Dykę o kierowanie grupą przestępczą. Pomówiony został przez świadka koronnego: złodzieja, handlarza narkotyków, oprycha wykonującego zlecenia zabójstw, który po to, by uchronić się przed karą, zaspokaja oczekiwania prowadzących śledztwo. Innych dowodów winy poza pomówieniem nie ma.

Dyko

Kaleka poruszający jedynie głową trafił do aresztu wydobywczego do Zakładu Karnego w Czarnem. Przebywał tam3 miesiące właściwie bez opieki medycznej. Zaszczuty, źle traktowany, poniżany i doprowadzony prawie do śmierci, miał przyznać się do winy. Nie przyznał się. Prokuratura skierowała akt oskarżenia. Lisowski właśnie stanął przed Sądem Okręgowym w Świdnicy. To znaczy wwieziono go na salę rozpraw wózkiem inwalidzkim. 16 kwietnia rozpoczął się proces przeciwko niemu. Ma odpowiadać za handel narkotykami, fałszywymi dolarami oraz przewóz dragów i uranu (w nogawce spodni!) przez granicę. Miał to robić kilkanaście lat temu aż do 2005 r., choć praktycznie był wtedy (i nadal jest) rośliną.
Ponoć dokonywał tych przestępstw także w czasie gdy leżał w śpiączce. 16 maja Lisowski ma usłyszeć wyrok.

Zwierzęta z klatki
Środa, 18 kwietnia 2012 r., godz. 9.30, Sąd Okręgowy w Świdnicy. Przed salą rozpraw na wózku czeka Lisowski z ojcem i bratem. Tata podaje mu wodę, wyciera pot z twarzy. w sądzie robi się zamieszanie. Ktoś zobaczył dziennikarzy i kamerę. Szybko przychodzi więc kilku policjantów. Robią prowizoryczną blokadę z ławek przed wejściem do sali rozpraw. Zaczyna się przeszukanie dziennikarzy. Mamy zdjąć kurtki, wyjąć wszystko, co posiadamy, moja torebka zostaje przetrząśnięta.
Po wejściu do sali szokujący widok. Za kratami, w klatce zamkniętej na kłódkę, siedzą jak groźne zwierzęta trzej oskarżeni dowiezieni z aresztu. Siedzą, bo znają oskarżonego Lisowskiego. Jeden przywoził mu pizzę i czasami go karmił, drugi był jego kolegą. Trzeci jest dorzucony jak wisienka na torcie. Wskazany przez świadka koronnego jako żołnierz Lisowskiego, zupełnie nieznany mu człowiek.
Wraz z pierwszym świadkiem wchodzi czterech rosłych facetów w kominiarkach i z bronią przy boku. Obstawiają drzwi, jeden staje w rozkroku przy wózku sparaliżowanego człowieka. Śmiać się czy płakać?
- Jak świadek poznał Marka Lisowskiego? - zadaje pytanie sędzia Maciej Jedliński. Zaczyna się szopka.

Sparaliżowany chodził

Jedliński

Świadek z wyrazem twarzy śpiącego pawiana i na poziomie intelektualnym muszki owocówki mówi, że dobrze zna oskarżonego Lisowskiego. Kupował od niego amfetaminę. Spotykali się w lesie, Lisowski przyjeżdżał samochodem. Zawsze przyjeżdżał sam. Wysiadał z samochodu, podchodził, brał amfę, płacił i odjeżdżał. Według świadka Lisowski to bardzo wysoki mężczyzna. Tymczasem obecni na sali zerkają na skurczone, zdeformowane od 22 lat ciało Lisowskiego, które drży na wózku. Prokurator z dezaprobatą kręci głową. Nie tak miało być! Sędzia zaś łapie się za głowę. Prosi świadka, żeby rozejrzał się po sali i wskazał Lisowskiego. Ten go jednak nie rozpoznaje. Innych oskarżonych też nie zna. Sędzia pomaga więc świadkowi.
- Czy poznał pan kiedyś osobę niepełnosprawną? - pyta sędzia Jedliński i uporczywie patrzy w stronę wózka.
- Może jednak ktoś taki kupował od pana narkotyki? I może był to Marek Lisowski?
Prokurator Dyko kiwa głową. Świadek pod nosem duka, że może i tak. Sędzia dyktuje do protokołu: Znam niepełnosprawnego, który kupował ode mnie narkotyki, to był Marek Lisowski, choć świadek wcale tak nie powiedział. Świadek dorzucił nawet, że ten niepełnosprawny nigdy od niego dragów nie brał. Ot, poznali się przypadkowo, towarzysko. Sędzia dobrodusznie pyta, czy może dlatego nie pamięta nazwiska, że ten niepełnosprawny miał jakąś ksywę. Świadek bąka: - Może.
Jedliński dyktuje do protokołu: Nie pamiętam dokładnie nazwiska tego niepełnosprawnego, bo miał on pseudonim.
- Jaki? Świadek zerka na prokuratora i odpowiada: - "Paralita".

zdjęcie z rozprawy

Sędzia Jedliński po raz kolejny każe spojrzeć na salę i rozpoznać Lisowskiego. Świadek nadal go nie rozpoznaje, choć Lisowski jest 1,5 metra od niego. Sędzia każe popatrzeć w lewo, gdzie siedzi inwalida, ale świadek nadal nikogo nie rozpoznaje.
Wreszcie Jedliński pyta: - Czy zauważył świadek osobę niepełnosprawną na sali? Na wózku inwalidzkim. Czy świadek ją rozpoznaje?
Prokurator z aprobatą kiwa głową. Świadek mówi więc, że go wcześniej widział.
Sędzia Jedliński każe ojcu Lisowskiego podwieźć go wózkiem pod nos świadka i zwraca się do chorego: - Panie Marku Lisowski, czy pan jest "Paralita"?
Świadek doznaje olśnienia. Tak, teraz jest pewny, to jest Marek Lisowski, tylko wtedy był chudszy. Prokurator jest zadowolony. Uśmiecha się do świadka. I sędzia też z uśmiechem dyktuje do protokołu zgrabne zdania świadka, których wcale nie wypowiedział.

Dwupiętrowy parter
Przyszła pora na odczytanie zeznań świadka złożonych przed prokuratorem. Kolej na szopka. Bo choć świadek czterokrotnie nie rozpoznał oskarżonych siedzących w klatce, to w zeznaniach przed prokuratorem twierdził, że zna ich wszystkich bardzo dobrze. Ba, pił z nimi, handlował narkotykami, bronią, jeździł na panienki. Poza tym to oni przywozili do niego "Paralitę". Ci sami, którzy dziś siedzą w sali, a świadek nie wie, kto to. Rozpoznaje tylko tego, który z Lisowskim w żaden sposób nie jest związany. Zna go dobrze, spał w jego domu. Gdy ów rozpoznany pyta, skąd niby on miałby go znać i jak wygląda dom, w którym on spał, świadek zaczyna opowiadać. Zapamiętał kort tenisowy, to, że był tam straszny bałagan i że ten dom to była parterówka.
- Wysoki Sądzie, mój dom jest dwupiętrowy i ma jeszcze bardzo wysoki spadzisty dach. Mogę pokazać zdjęcia. Ani na podwórku, ani nigdzie w okolicy nie ma kortu tenisowego. Nie wiem, gdzie miałby się zmieścić, skoro mam tylko 7 arów działki. Poza tym mieszkam z mamą, która jest strasznie pedantyczna i nigdy w życiu bałaganu w swoim domu nie widziałem - odpowiedział dobry znajomy świadka.
Dodał, że on świadka pierwszy raz widzi na oczy. To samo stwierdzili pozostali oskarżeni. Ten, który miał przywozić samochodem Lisowskiego po narkotyki, dodał, że nie mógł tego robić, bo z powodu jakiegoś schorzenia nawet nie ma prawa jazdy.
Świadek rozbieżności nie wyjaśnił, a sędzia o nie się nie dopytywał. Miał rozpoznanie Lisowskiego, zgrabnie stworzoną w protokole wypowiedź i więcej nie potrzebował.
- Widzi pan rozbieżności w swoich zeznaniach? Przecież zeznawał pan 4 miesiące temu... - rzucił Jedliński do świadka.
- Widzę - roztropnie odpowiedział świadek.
- Wie pan, skąd się one wzięły?
- Nie.
Widzę pewne rozbieżności w moich zeznaniach, ale dziś nie wiem, skąd one się wzięły, mogłem mniej pamiętać - podyktował protokolantce sędzia.
Pozostali świadkowie byli zgodni. Nigdy nie widzieli, żeby Lisowski miał nadmiar pieniędzy, a już na pewno nie fałszywych. Nie sprzedawał im narkotyków. Ci, którzy siedzą za kratkami to ludzie, którzy czasem się nim opiekowali, pomagali mu zjeść lub usiąść. Trzeciego nigdy z Lisowskim nie widzieli. Owszem, Lisowski przejeżdżał przez granicę, bo ma obywatelstwo niemieckie, a w Niemczech lepszą opiekę medyczną. O Lisowskim mówią dobrze. Podziwiają go za pogodę ducha pomimo kalectwa.
Tych świadków sędzia załatwiał szybko i o nic więcej nie pytał.

Prokurator bez uczuć
Marek Lisowski miał pozwolenie od lekarza na branie udziału w rozprawie, ale sąd musiał mu zapewnić bardzo częste przerwy, miał być w pozycji leżącej i przesłuchania nie mogły trwać dłużej niż 2,5 godziny. Rozprawa trwała od 9.30 do 14.00, Lisowski nie miał żadnej przerwy i był trzymany w pozycji siedzącej. Siedział przy nim cały czas ojciec, który podtrzymywał go, gdy tracił siły. Co chwila ocierał mu twarz, podawał wodę i próbował ogrzać, gdy Lisowski drżał.
- Czy nie boi się pan, że oskarża pan niewinnego człowieka? - zadaliśmy pytanie prokuratorowi Jarosławowi Dyce. - Czy nie żal go panu? Przecież więzienie to dla niego kara śmierci.
- Ja nie kieruję się uczuciami, nie czuję żadnego żalu. Mnie interesują dowody - burknął.
- Dowody czy pomówienia?
- Zeznania - rzucił przez zęby, po czym zapytał, czy przypadkiem nie jest nagrywany. - Zresztą on pójdzie do więzienia w Niemczech, nie w Polsce - dodał. Aja to zrozumiałam tak: będzie mu lepiej niż w polskim mamrze. Cała rozprawa została nagrana. Słowo i obraz.
- To, co zobaczyłem i usłyszałem, nie wymaga komentarza - powiedział Kazimierz Pawelec, doktor prawa, autor książek prawniczych i podręczników prawa. - Nie sposób komentować protokołu, który nie odzwierciedla faktycznego przebiegu rozprawy. Zgodnie z ustawą świadkowi należy zagwarantować swobodę wypowiedzi, a nad rzetelnością procesu ma czuwać przewodniczący. Pytania, które tu padały, powinny być natychmiast uchylane. Protokół musi być tworzony bez stylizacji zeznań. O tym wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy. Ma być przekazany wiernie i dosłownie.
Nawet wulgaryzmy mają być ujęte, jeśli świadkowi się wyrwało. A już sugerowanie bądź zadawanie świadkowi sugerujących wypowiedzi jest nie tylko niedopuszczalne, ale jest naruszeniem prawa. Nie wspominam już o niedopuszczalnym czterokrotnym okazywaniu oskarżonego. Przecież to jest oczywiste. Mówi o tym ustawa, mówią też autorytety prawnicze, że wystarczy wspomnieć profesorów Kalinowskiego, Cieślaka, Skrętowicza. To jest osobny przedmiot zajęć ze studentami prawa.
Być może cała ta farsa przed świdnickim sądem byłaby śmieszna, gdyby w grę nie wchodziło ludzkie życie. Sparaliżowany Lisowski umrze w więzieniu, do którego na siłę chcą go wsadzić prokurator Dyko i sędzia Jedliński.

Sędzia podejrzanym
Sędzia Jedliński kilkakrotnie próbował usunąć mnie z sali. Pewnie dlatego, że pisałam o nim i o jego sposobie prowadzenia rozpraw. Pisał do redakcji, żądając sprostowania i strasząc.
Tym razem sędzia Jedliński nie będzie mógł powiedzieć, że nie powiedział tego, co powiedział lub że nie zrobił tego, co zrobił.
Cechujące prokuratorów i sędziów poczucie bezkarności sprawiło, że tym razem cała rozprawa była nagrywana, zresztą za zgodą sądu. Teraz kopia trafido prokuratury, która musi z urzędu wszcząć postępowanie przeciwko sędziemu, rozpoczynając od wniosku o uchylenie immunitetu. Ciekawe, czy prokurator to zrobi i dlaczego nie?

Joanna Skibniewska

SIEDZIEĆ na leżąco (NIE 7/2012)

Gdzie jest granica dla wszechwładzy prokuratora i sędziego? 
 

Jarosław Dyko

Marek robi pod siebie jak zwierzę. Od listopada nie był na powietrzu, bo nie ma kto go ubrać. Nie ma komu go umyć, a gdy biorą go pod prysznic, to rzucają nim jak workiem. Tylko czekać kiedy go upuszczą. Taki gryps z aresztu w Czarnem doszedł do Ryszarda Lisowskiego, brata Marka. Pisał współwięzień Marka. Marek umiera w celi.
Zakład Karny Czarne jest jednym z najcięższych więzień w Polsce. Jest tu też oddział aresztu śledczego. Bo "zwykłe"areszty są przepełnione.
- On jest szary z brudu, cuchnie, ma odleżyny. Ma wysoką gorączkę. 2 tygodnie nie robił kupy, sika krwią. Od trzech dni nic nie jadł. Litości. Mnie już brak łez - mówi ojciec Marka.
Widział go parę dni temu. Płacze.
- Tato, jeśli jeszcze tydzień przeżyję, to będzie dobrze, tak mi powiedział - dorzuca. W rozmowie z nami dyrektor więzienia ppłk Janusz Damrat zapewnia, że Lisowski dostał szpitalne łóżko, materac, ma opiekę lekarza i pielęgniarki. Relacje rodziny i współwięźniów są inne. Prokurator Jarosław Dyko z Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu we wniosku o areszt Marka Lisowskiego argumentował, że to jedyny możliwy środek zapobiegawczy. Bo podejrzany mężczyzna na pewno ucieknie. Według niego to niebezpieczny przestępca.
 Ucieknie? Marek Lisowski jest całkowicie sparaliżowany od 22 lat. Rusza jedynie głową. Jest skazany na całodobową pomoc innych.

***

Przeciwko Lisowskiemu zeznawali świadkowie koronni. I to na podstawie ich zeznań człowiek trafił do aresztu. Świadkowie ci znani są naszym Czytelnikom. Krzysztof P. i Daniel B. - rzezimieszki ze Świdnicy, którzy uciekając przed odpowiedzialnością, poszli na współpracę z prokuraturą. W zamian za ułaskawienie powiedzą wszystko. Na zeznaniach tych dwóch gangsterów świdniccy i wrocławscy prokuratorzy robią wyniki i dostają awanse. To, że obaj świadkowie kłamią, wielokrotnie już udowodniły pomówione przez nich osoby. W Jeleniej Górze toczy się przeciwko nim postępowanie o składanie fałszywych zeznań. Dla prokuratora Dyki nie ma to jednak żadnego znaczenia. Krzysztof P. i Daniel B. mówią, że Lisowski w 2000 r. przewoził narkotyki z Holandii. "Co najmniej 100 gram marihuany" i amfetaminę. Twierdzą też, że zapłacił swojemu koledze za remont domu rodziców fałszywymi dolarami. Rzekomo oszukany kolega tego nie potwierdza, ale prokurator wierzy koronnym. Zarzuca Markowi kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą handlującą narkotykami i rozprowadzającą fałszywe banknoty dolarowe.

 ***

Prokurator wysłał za Markiem Lisowskim list gończy, bo Lisowski mieszka w Niemczech. Ma podwójne obywatelstwo. Pierwszy wniosek o ekstradycję nie przyniósł efektu. Lekarz sądowy z Niemiec nie pozwolił na transport Lisowskiego do Polski ze względu na jego fatalny stan zdrowia. Napisał jasno, że transport w takim stanie zagraża jego życiu. Ale Dyko nadal słał wnioski. Pisał, że podejrzany będzie miał w Polsce należytą opiekę medyczną, że będzie pod opieką pielęgniarki przez całą dobę, że będzie miał zapewnione leczenie i rehabilitację. Lisowski przebywał w stanie ciężkim w szpitalu i nie zdążył odwołać się od wniosku wrocławskiego prokuratora. Tydzień potem przyjechali po niego policjanci i prokurator. Powiedzieli mu, że najpierw jadą do lekarza na badanie. Lisowskiego wrzucili na nosze i pojechali. Prosto do Polski na dołek. Gdy pytał, czemu nie jadą do lekarza, kazali mu się zamknąć.
Co Lisowski robił w roku 2000? ? Głównie leżał - mówi ojciec. Miał wtedy sporo zabiegów. Był trochę w Polsce, trochę w Niemczech. Do Holandii nie jeździł. Rodzina pamięta, że kiedyś pojechał do Holandii, bo szukał samochodu, który mógłby przewozić niepełnosprawnych. Ale nie wiedzą kiedy. Twierdzą, że na pewno nie było to 12 lat temu.
Z Krzysztofem P. i Danielem B. znali się jeszcze ze szkoły. Nawet pożyczył B. sporą kwotę pieniędzy. Ale tamten nie chciał oddać. Gdy Lisowski postraszył go sądem, B. powiedział: - Jeszcze o mnie usłyszysz. Krzysztof P. jest znany świdnickiej policji od wielu lat. To on organizował fabryki amfetaminy na tym terenie. W Pszennie znaleziono przy nim 14 kg amfetaminy. Zakładał też fabrykę w Cierniach koło Świebodzic.
To nie są ciepłe misie. Opowiadali o pobiciach, haraczach i zleceniach morderstwa, w których mieli brać udział. I od 4 lat wsadzają ludzi do aresztów.
Brat Marka, Ryszard, dostał od niego list z aresztu. Cały pokreślony przez prokuratora i z pieczątką "ocenzurowano". Ale niektóre zamazane zdania da się odczytać. To, co zapewniano ze strony polskiej, jest fikcją; Mówią, że im tu zawadzam, że dla takich nie ma tu miejsca; Powiedzieli mi, żebym srał pod siebie; Nie wymieniają mi cewnika. Jakie rewelacje były napisane w tych fragmentach zamazanych całkowicie, nie zdołaliśmy odczytać.
Po tym liście brat zaczął interweniować w prokuraturze. Dostał drugi list przekazany przez innego więźnia. Nieocenzurowany. Wstrząsający: Po twojej interwencji mam przejebane. (...) mówią, że nie są tu po to, żeby mi robić dobrze. (...) nawet do zwierząt bym ich nie dopuścił. (...) plują na mnie. Prokurator powinien wysłać do osadzonego biegłego lekarza. Tymczasem u niego nikogo nie było i nikt go nie badał.
 W ramach nagrody dostał nowego współwięźnia. Gwałciciela recydywistę.
- Ciekawe, czy jak ci zatkam nos i usta poduszką, to wtedy ruszysz łapami i nogami? - zapytał po wejściu do celi.

*** 

Marek Lisowski jest obywatelem Niemiec. Co robi konsul w jego sprawie? Nic. Z nami panienka z konsulatu w Gdańsku nawet nie chciała rozmawiać. Znudzonym głosem powtarzała, żebyśmy przysłali pytania faksem. Sam konsul nie może nic zdziałać, dopóki Marek Lisowski... nie podpisze się osobiście pod prośbą o interwencję.
 Prokurator chce mnie zmusić, żebym przyznał się do tego, o czym nie mam pojęcia. Wtedy mnie wypuści. Jak nie, to zdechnę - napisał w grypsie współwięzień za Lisowskiego. Śmierć Lisowskiego byłaby na rękę prokuraturze. Zeznania świadków koronnych, na podstawie których świdniccy prokuratorzy opierają dziesiątki aktów oskarżenia, to kolos na glinianych nogach. Lada chwila się zawali i wszystkie te prokuratorskie awanse i niesłuszne areszty szlag trafi. Martwy podejrzany to więcej niż tylko podejrzany. Z takiego można zawsze zrobić herszta gangu. A tego potrzebuje prokurator Dyko.
Czy sąd w Świdnicy da się po raz kolejny nabrać prokuraturze na naciągany wniosek o przedłużenie aresztu dla Lisowskiego., dowiemy się już w poniedziałek. Bo wtedy odbędzie się posiedzenie sądu w tej sprawie. Sedzia albo da szanse człowiekowi, albo skaże go na smierć.

Joanna Skibniewska

ZŁODZIEJ tysiąclecia (NIE 51/2011)

Jak produkuje się przestępców i brawurowo ich zamyka. 
 
Będzie to opowieść o gościu, który nie śpi, nie bzyka, tylko kradnie i morduje. 
- Nie jestem aniołem i nie mam zamiaru siebie wybielać. Wręcz przeciwnie. Przeze mnie dużo niewinnych ludzi poszło za kraty - mówi Jerzy Szczyściak, pensjonariusz Zakładu Karnego w Łodzi.

Swąd współpracy ze złodziejem
Szczyściak postanowił powiedzieć prawdę. O tym, jak prokuratura w Łodzi dzięki jego fałszywym zeznaniom robiła wyniki. Jak pani prokurator brawurowo wykrywała śledztwa. Jak zamykano niewinnych ludzi. O policjantach z Łodzi, którzy awansowali dzięki niezwykłej współpracy z przestępcą. O sprawie nikt nie chce mówić. Prokuratury nie udzielają informacji ze względu na dobro śledztwa, policjanci nic nie pamiętają, rzecznicy nic nie wiedzą, Biuro Spraw Wewnętrznych policji niby coś wie, ale nic nie wie i wiedzieć nie chce. Bo sprawa cuchnie. Nieuzasadnionymi aresztami, niesłusznymi oskarżeniami - przy wiedzy i aprobacie organów ścigania. Jerzy Szczyściak odsiedział 6 lat. Przed nim jeszcze ponad pół roku. Nie grypsuje, ale w pudle ma się dobrze.
To znaczy miał się dobrze, dopóki współpracował z prokurator Małgorzatą Musiał z Prokuratury Okręgowej w Łodzi. I z policjantami z łódzkiej komendy miejskiej. Szczyściak poszedł na współpracę z prokuraturą na podstawie art. 60 § 3 i 4 kk. Skazany w 2005 r. za kradzież 16 aut; czekało go jeszcze postępowanie w sprawie włamań do kilku willi. Współpraca z organami ścigania otwierała przed nim szansę nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wystarczyło tylko wydać swoich kolegów. Tyle że Szczyściak miał niewiele do powiedzenia. Nie lubił spółek, zwykle pracował na własną rękę. Ale jeśli chciał mieć spokój, musiał wnieść jakieś nieznane do tej pory okoliczności i pomóc organom ścigania w ujawnieniu przestępstw. Zaczął opowiadać o kradzieżach, o których nic nie wiedział. I o ludziach, którzy z tymi kradzieżami mieli niewiele wspólnego.

 Wypad z mamra
Szczyściak miał trudną sytuację rodzinną. Żona chciała się z nim rozwieść, nie miał żadnego kontaktu z dziećmi. A tu pojawiła się obietnica, że policjanci od czasu do czasu zawiozą go z mamra do domu. Ba, dostanie nawet jakiś prezent dla dzieciarni. Ma jedynie brać na siebie przestępstwa, których nie popełnił, i wystawiać wspólników.
- Wszyscy będą zadowoleni - argumentowali policjanci. Według rejestru wyjść z więzienia, Szczyściak ok. 200 razy był zabierany z pudła na czynności. Były nawet wyjścia po północy, np. o 2.10. On sam mówi, że było tego znacznie więcej. Na czynności zabierali go policjanci z Komendy Policji Miejskiej w Łodzi: Krzysztof C., Rafał K. i Gabriel S. Oni mieli nad nim pieczę. Przyjeżdżali nieoznakowanym oplem astrą.
- Jeździłem do domu, na imprezy, miałem do dyspozycji policyjne prostytutki - mówi Szczyściak.
Nie brały kasy, bo były dla policjantów. Były też lepsze od pozostałych panienek, bardziej wszechstronne. Szczyściak mówi, że wracał z takich czynności pijany, ale nikt nie zwracał na to uwagi.
Klawisze przymykali oko. W więzieniu znaleźliśmy 3 informacje o powrocie osadzonego w stanie nietrzeźwym. Wspomina także o prezentach: telewizor, MP3, telefon, pióro ze złotą stalówką. Na jego konto wpływały pieniądze: 200, 150 zł. Potwierdza to jego rachunek bankowy założony w ING i mBanku. Poza tym był w miejscach i przy rozmowach, przy których nigdy nie powinien być.

Samochody z wirtualnej wędki
Jerzemu Szczyściakowi postawiono 796 zarzutów. Do tylu kradzieży samochodów się przyznał. Skąd brał dane samochodów, które niby ukradł? Z Krajowego Systemu Informacji Policji (KSIP).
Policjanci wchodzili w rejestr skradzionych samochodów, których nigdy nie odnaleziono, tym bardziej więc nie znano sprawców. Szczyściak brał na siebie to i to auto, podawał nazwisko tego i tego wspólnika. Czasem był to ktoś, kogo znał, a czasem ktoś, czyje dane podawali mu policjanci. Potem prokurator Małgorzata Musiał brała go na przesłuchanie i natychmiast zatrzymywano pomówionego przez Szczyściaka delikwenta. Musiał wnosiła o areszt. Według naszych danych zastosowano 10 aresztów. Łącznie pomówionych przez Szczyściaka było 29 osób. Według niego większość niewinna.
Z czasem sam Szczyściak miał dostęp do KSIP, gdzie dopasowywał sobie skradzione wozy. Więzień bywał na wolności, a śledczy w tym czasie awansowali i dostawali nagrody. W początkowej fazie ukradzionych aut było ponad 1000. Ale zaczęły się wykluczać, np. w tym samym czasie Szczyściak musiałby ukraść audi i renault. Tyle że jedno auto kradł w Łodzi, a drugie w Zielonej Górze. Prokurator Musiał weryfikowała zeznania, rezygnując z niektórych samochodów. Wpadała w panikę, gdy okazywało się, że samochód, rozebrany na części w lesie (według zeznań Szczyściaka), ktoś znajdował piękny i w całości w innym miejscu. Wtedy wzywała osadzonego i pisała, że podejrzany zmienia zeznania, bo mu się przypomniało, że on jednak auta nie rozebrał, ale sprzedał nieznanej osobie. Takich notatek i zmian znaleźliśmy kilkanaście, ale jest ich więcej.

Jumanie na śniadanie

Na siłę moglibyśmy uwierzyć, że gość zwędził prawie 800 wozów, choć to doprawdy bardzo trudne. Gdyby nie to, że wiele tych aut Szczyściak ukradł wtedy, gdy był w więzieniu. Większość skradzionych przez niego polonezów przypada właśnie na okres pobytu w więzieniu w Zielonej Górze. Podobno kradł wówczas w Łodzi. A znowu wtedy, gdy kradł w Zielonej Górze, był akurat w Łodzi. Na wszystko są dokumenty. Gdy kradł w Poznaniu, przebywał w więzieniu 204 km dalej. Był także "na dołku" w tę noc, gdy kradł renault 14. Jak to wytłumaczył prokurator Jackowski, obecnie prowadzący postępowanie w tej sprawie?
- Powiedział, że miałem układ z dyrektorem więzienia i on mnie wypuszczał na przepustki - mówi Szczyściak. Dobry dyrektor. Wypuszczał go 15 razy w miesiącu, sądząc po dokonanych wówczas kradzieżach. Jerzy Szczyściak jest sprawnym człowiekiem. Ale mimo to wątpimy, czy byłby w stanie być aż tak sprawny, jak twierdzi prokuratura. Według niej mężczyzna w 2002 r. spał tylko 14 razy. Resztę dni i nocy kradł. Poza tym nie zapominajmy, że prowadził warsztat samochodowy. Ba, udało mu się nawet spłodzić troje dzieci!
Najbardziej nam się jednak podobały dwie kradzieże samochodów i włamanie w dniu jego ślubu. Oraz niezwykła aktywność złodzieja po weselu i zapewne gorącej nocy poślubnej. Ukradł passata za głupie 3 tysiaki. Nad ranem. Gdy żona leżała w pościeli, a goście weselni jeszcze się nie rozeszli. Dobre były też kradzieże w Łodzi w kwietniu 2004 r. - dokładnie wtedy, gdy był w szpitalu w Krośnie Odrzańskim, na co mamy dowody. Podczas pogrzebu teściowej też kradł. W Łodzi, choć teściową żegnał w Wołominie, o czym świadczą podpisane przez niego kwity z wołomińskiego zakładu pogrzebowego.

Zawsze kradł tak samo: po uprzednim pokonaniu zamka za pomocą łamaka. Nawet prokurator nie pokusił się, żeby cokolwiek tu zmienić. Metoda kopiuj-wklej. Poza tym Szczyściak był niezwykłym szczęściarzem i niezłym finansistą. Potrafił sprzedać poloneza za 15 900 zł albo żuka za 12 000!
- Żuka nie bierze się na żadnego łamaka -mówi Szczyściak.
Potwierdzają to "eksperci" z Wołomina. Tyle że oni w ogóle nie biorą żuka.

Mordy na krzywy ryj
Pewnego dnia policjantom było mało samochodów.
 - Szykujemy "koronę"(status świadka koronnego - przyp. J.S.) - powiedzieli do więźnia.
 - Może byśmy tak weszli w "głowy" (zabójstwa" -  przyp. J.S.)
I tak Szczyściak miał zacząć brać udział w morderstwach. Dostał parę nazwisk. Pierwszy był były poseł SLD Andrzej Pęczak, którego Szczyściak kiedyś poznał. Znaleźli jakąś laskę o imieniu Monika, która niby była na imprezie z Pęczakiem, a która wybyła gdzieś w świat i nikt nie wiedział, co się z nią działo. Szczyściak miał słyszeć o tym, że Pęczak udusił dziewczynę w seksualnym uniesieniu, po czym wrzucił ją do zalewu. A dlaczego nie znaleziono ciała? Bo było przywiązane do szyny kolejowej, a po latach ryby je zjadły
- Policjanci pokazali mi miejsca, w których to niby się stało, żebym dobrze się nauczył terenu. Poza tym dostawałem kartkę, a tam był opisany przebieg zdarzenia. Miałem się tego nauczyć. Monika to nie wszystko. Potem pojawił się gostek, który podciął sobie żyły. Narkoman, najarany jak meserszmit. Prokuratura chciała mieć morderstwo, a policjanci wykrywalność. Szczyściak miał więc powiedzieć, że wie, kto udydolił żyły kolesiowi żyletką. Był jeszcze inny facet, powieszony, który jak nic sam się powiesił, a nie tak, jak mówił Szczyściak, przy pomocy kumpla. I był człowiek zakopany, który się jednak potem znalazł gdzieś na końcu świata.
Z opowieści o morderstwach chyba jednak nic nie wyjdzie, bo sprawą zajęła się inna prokuratura i Szczyściak wpadł na kłamstwach.

Długowieczne ślady DNA
Zaczęły mu jednak dokuczać wyrzuty sumienia. Poznał też tych, których niewinnie pomówił, a którzy trafili przez niego za kraty. Postanowił się wycofać. I opowiedział wszystko innemu prokuratorowi. Mówi, że gdy jechał na przesłuchanie, jeden z wiozących go policjantów włożył mu do ręki gryps, a w nim wyraźną groźbę, że jeśli nie przestanie nadawać na policjantów, to... . I tu adres jego żony i dzieci.
Gryps ten trafił do akt sprawy. Prokuratura powołała biegłego grafologa, który stwierdził, że pismo jest niejednorodne i nie można stwierdzić, kto to napisał. Szczyściak powiedział też, że ma parę nagrań ze spotkań z policjantami, ale ukrył je w bezpiecznym miejscu.
Natychmiast miał przetrząśniętą celę - na wniosek prokuratury. Szukano wszystkiego, ale skupiono się na płycie DVD. Tylko szkoda, że były tam jedynie nagrania dzieci. Prokuratura Okręgowa w Ostrowie Wielkopolskim prowadzi postępowanie przeciwko trzem policjantom - Krzysztofowi C., Rafałowi K. i Gabrielowi S. (sygn. V Ds 30/10) - za nakłanianie do składania fałszywych zeznań.
O udziale w tej zabawie prokuratury w Łodzi i prokurator Musiał nikt nie mówi. Szkoda.
- Musiałowa mi tequilę z Meksyku przywiozła - wspomina Szczyściak. Rzecznik policji w Łodzi w ogóle nie pamięta, żeby było takie postępowanie. Nawet nazwisk kolegów z jednostki zapomniał. Biuro Spraw Wewnętrznych nie pamięta, co robiło. Prokurator Małgorzata Musiał rozmawiać z nami nie chce, bo nie jest upoważniona. Podejrzani o wymuszanie fałszywych zeznań policjanci rozmawiać z nami nie mogą - dla dobra śledztwa. Ale porozmawiają, gdy akt oskarżenia do sądu trafi.
- Nikt przy zdrowych zmysłach nie nakłaniałby nikogo do przyznania się do tylu przestępstw - mówi jeden z podejrzanych policjantów.
A Szczyściak zbiera dowody swojej niewinności. Ma już ich wiele. Chce udowodnić, że nie mógł dokonać kradzieży, które za namową policji i prokuratury wziął na klatę. Czyli nie mogli też zrobić tego ci, których niewinnie pomówił. I nici z brawurowego postępowania prokurator Małgorzaty Musiał. Obecnie tę sprawę prowadzi prokurator Dawid Jackowski z Rawy Mazowieckiej. I uparcie szuka dowodów winy Szczyściaka. Ostatnio pobrał od niego materiał DNA, bo przy jednym z samochodów znalazł klucz oczkowy nr 12 ze śladami DNA. Znaleziono ten klucz w 2004 r. Ślady biologiczne utrzymały się na kluczu przez ponad 7 lat? Jerzy Szczyściak podobno zarobił na tych kradzieżach 15 654 000 zł. Ma adwokata z urzędu. Zapewne dla niepoznaki.

Joanna Skibniewska

TAJEMNICE ze śmietnika (NIE 44/2011)

Jedliński

Ambitny prokurator wymyśli wszystko, co chce usłyszeć od świadka.
- Co świadek wie o przestępczej działalności oskarżonych - pyta sędzia Jedliński. Młody człowiek zerka na kilkadziesiąt osób siedzących na ławie oskarżonych.
- Eeeeeee, yyyyyy, ja nieeeeee bardzo... - odpowiada.
- A może słyszał pan jakieś plotki? - dorzuca sędzia.
I na tym polega postępowanie przed sądem.

Koronny
Daniel B. został zatrzymany na gorącym uczynku. Zamknięto go. Od pierwszego dnia prokurator zaczął nad nim pracować. Danielowi B. groziło 20 lat odsiadki. Ale jeśli powie wszystko, co wie i pomoże prokuraturze, zostanie świadkiem koronnym, będzie miał ochronę i pensyjkę do końca życia. Długo nie trzeba było go namawiać. Sam B. niewiele rozumiał z całej tej gadki prokuratora.
- To tłumok - mówi jego dawny kolega, dziś jeden z wielu wrogów. Daniel B. skończył 6 klas szkoły specjalnej. Mówi prostymi zdaniami. W protokołach zeznań tego nie widać. Jego opowieść o działalności przestępczej znajomych płynie jak rwąca rzeka.
- Eeeeeee, yyyyyyy, czy mógłby sędzia przeczytać moje zeznania, co to ja dla prokuratora mówiłem, to ja to potwierdzę. Bo ja, eeeeeee, nie wiem teraz... - odpowiada, gdy sędzia chce, by złożył tak obszerne wyjaśnienia, jakie składał przed prokuratorem. I sędzia czyta. Godzinami. B. kiwa głową:
- Potwierdzam. Gorzej jest, gdy trzeba wskazać, którego z oskarżonych zna. Mówi, że dobrze zna jednego młodego policjanta. Wymienia go z nazwiska, rzuca nawet jakąś ksywę. Opowiada o tym, jak pił z nim wódkę. Jak o dupach gadali. Ale na sali tego gościa nie widzi. Nie ma go tu. Tymczasem siedzi pół metra od niego.
- Eeeeeeee, yyyyyyy, aaaaaa, no tak go sobie wyobrażałem - mówi, gdy policjant się przedstawia. Ma też problemy z datami. Podobno główny oskarżony wiózł jakiegoś gościa po narkotyki. Razem je potem przywieźli. Jest pewny daty. Pamięta szczegóły i jaka była wtedy pogoda. Zdziwiony jest, gdy okazuje się, że ten drugi w tym czasie odbywał karę w więzieniu.
Może więc było to pół roku później? Tak, na pewno pół roku. Jednak pogoda była inna. I znowu się zdziwił, bo tamten wciąż był wtedy w więzieniu. Kolory też mu się mylą. Opowiada, że pewna laska wielokrotnie wiozła amfetaminę granatowym maluchem. A ona miała czerwonego fiata. Albo bywał 16 razy w ciągu dnia w domu u oskarżone go. Nie pamięta, po co chodził tam tak często, ale widział w tym domu walające się na wersalkach narkotyki. Kilogramami. Dużo ich było, bo i dom duży. 4 piętra, kilkanaście pokoi. Tymczasem ten dom jest dwupiętrowy i pokoi w nim jak na lekarstwo, bo projekt był do dupy. Nie widział w tym domu nikogo poza babą oskarżonego. Szeroko otwierał oczy na wieść, że oskarżony ma dwoje małych dzieci, wtedy malutkich, które musiały być w domu. Szczególnie jeśli bywał tam 16 razy w ciągu dnia. Jedno pewnie raczkowało między paczkami narkotyków? Podaje, że oskarżony dał mu za narkotyki srebrne audi. Cacko. Dziwi się, gdy okazuje się, że oskarżony rok wcześniej sprzedał to cacko, na co ma stosowne kwity.

Celebryci
Tymczasem zeznania Daniela B. mają ogromny ciężar gatunkowy. Opowiedział na 300 stronach przesłuchań o swojej znajomości z gwiazdami Świdnicy. Piotrem Treczyńskim, wielokrotnym mistrzem Polski w boksie, i Stanisławem Staszukiem, też znanym polskim bokserem. Znał ich każdy świdniczanin. Chłopcy uczyli się u nich boksu. Treczyński od lat organizował wmieście międzynarodowe gale bokserskie. Miejscowi celebryci. Na takich PiS miał wtedy chrapkę. Daniel B. opowiadał o tym, jak Staszuk handlował narkotykami. Przeszukano 6 związanych ze Staszukiem adresów. Kilkunastu funkcjonariuszy z psem do wykrywania narkotyków. Nigdy nic nie znaleziono. Nawet fifki, wagi albo torebek foliowych do pakowania marychy. Przeszukali dom, firmę, klub, byłą żonę, obecną konkubinę, rodziców byłej żony, wszystkich bliskich i dalszych znajomych. Wygrzebano jednemu z kolegów 0,005 g marihuany z kieszeni. Nawet do fifki za mało. Ale zarzut postawiono. B. powiedział, że Staszuk przemycał narkotyki za granicę. Był 8 razy sprawdzany na granicy. Raz wybebeszono mu samochód. Nigdy nic nie znaleziono. Powiedział, że robił dla Staszuka lewe kolizje drogowe, żeby dostał odszkodowanie z PZU. Tymczasem Staszuk nigdy nie miał żadnej kolizji. Nigdy też nie występował o odszkodowanie do jakiegokolwiek ubezpieczyciela. Powiedział, że Treczyński i Staszuk ściągali haracze. Ale nie ma nikogo, kto by mówił, że im płacił. Podobno czerpali zyski z nierządu z klubu Ranczo. Tymczasem burdelmama nie wygląda na taką, która chciałaby się z kimkolwiek dzielić kasą. I mówi, że chłopcom, owszem, czasem płaciła, ale za ochronę panienek.
Sędzia Maciej Jedliński uznaje jednak zeznania Daniela B. za wiarygodne. Nie każe mu zeznawać, bo wie, że B. nie wydukałby nawet połowy tego, co jest w zeznaniach sporządzonych przez prokuratora.
Odczytuje je na sali sądowej. Raz tylko szybko przerzucił dwie strony protokołu.
- A, to nieistotne dla sprawy - rzucił szybko. Były to te fragmenty zeznań, w których Daniel B. mówił o tym, że sędzia Jedliński bierze 100 tys. zł za załatwioną sprawę. Ciekawe, czy w tej kwestii świadek też jest wiarygodny? Najciekawsza jest jednak praca prokuratorów - Krzysztofa Schwartza i Karoliny Rzeczyckiej-Jarosz. Tak bardzo zależało im na posadzeniu bokserów, że najprawdopodobniej sfałszowali przesłuchania świadka koronnego. Protokół przesłuchania świadka Daniela B. "zawiera znamiona dokumentu niejednorodnego " napisał grafolog powołany przez jednego z oskarżonych. Biegły stwierdził, że protokoły na stronach od 1 do 18 zostały podpisane przez świadka, ale już od strony 19 do 46 podpisy najprawdopodobniej sfałszowano. Tego nie podpisywał koronny. A w tej właśnie części zeznań znalazły się opowieści o największym ciężarze gatunkowym.
- Ja w tym czasie trenowałem swój podpis, bo ja nigdy nie podpisywałem nic tak dużo, jak teraz, to sobie trenowałem - tłumaczył w sądzie B. Ale i on powiedział, że na zeznaniach są nie jego podpisy. Według grafologa podrobione podpisy to jeszcze nie wszystko. Zwrócił on uwagę, że zeznania Daniela B. zostały zeskanowane i dołączone do różnych protokołów. Do stwierdzenia tego faktu niepotrzebny jest naukowiec. Te same zdania, te same błędy interpunkcyjne - przecinek w przecinek. Dokładnie to samo świadek miał mówić co jakiś czas przez kilka lat, odnosząc to do przeróżnych okoliczności. Raz brał udział w tym napadaniu i widział, jak jeden z oskarżonych bił, uderzał i straszył klamką. Parę lat później identyczne zdanie zostało wklejone do protokołu z zeznań dotyczące innego oskarżonego. Potem jeszcze innego. Takich kwiatków jest kilkadziesiąt. Widać to gołym okiem.

Sfora
Dobremu gangowi potrzebni są skorumpowani policjanci. Wiedział o tym prokurator. Daniel B. opowiada więc o policjantach. Jeden miał w 2001 r. wozić z nim narkotyki swoim nissanem. Tymczasem policjant kupił tego nissana pod koniec 2002 r. Miał też wziąć od niego 50 zł za przekazanie informacji o blokadzie. Prokurator postawił mu zarzuty mimo wszystko. Drugi miał bzykać za darmo prostytutki w zamian za donoszenie o tym, co wiedzą o nich policjanci. Gdy okazało się, że policjant nie przeleciał żadnej z panienek, prokurator musiał zmienić zarzut czerpania korzyści seksualnych na niedopełnienie obowiązku społeczne go, czyli niepowiadomienia organów ścigania, że tam jest burdel. Choć wszyscy w mieście wiedzieli, że tam dziewczynki nie grają w domino. Zarzucono mu także, że często bywał w kantorze u Treczyńskiego. I szeptał mu do ucha, za co Treczyński płacił. Nie zauważono, że z każdej wizyty jest raport i setki służbowych telegramów. Trzeci funkcjonariusz miał przekazać Danielowi B. paczkę od żony w zamian zamożliwość napicia się wódeczki z B. Funkcjonariusz faktycznie dał mu wtedy paczkę. Bo był dyżurnym i takie były jego obowiązki. Może i Daniel B. powiedział, że ma u niego kielicha, nie pamięta, ale z nim nie pił. Prokurator postawił mu zarzut korupcyjny za przyjęcie nieustalonej ilości alkoholu. Wszyscy pomówieni przez Daniela B. policjanci zostali natychmiast aresztowani. Niektórzy przesiedzieli nawet rok w aresztach. Bo mogli mataczyć.

Szantaż
Beata O. to konkubina Stanisława Staszuka. Trafiła do aresztu, gdzie była 2,5 roku. Gdy ją zatrzymano, młodsza córka miała 9 miesięcy, była jeszcze przy piersi. Druga córka szykowała się właśnie do komunii.
- Nie szkoda pani dzieci? Jak pani coś powie na męża, to wróci pani do córek, a jak nie, pójdą do domu dziecka - przekonywał prokurator Schwartz.
Gdy nie chciała nic powiedzieć o przestępczej działalności męża, skończyło się "paniowanie"?.
- Albo coś, kurwa, powiesz, albo cię zamknę! - skoczył do niej prokurator.
- Wybieraj: albo Staszuk, albo dzieci.
Prowadzono ją przez Wrocław w kajdankach, bez sznurówek, pod eskortą policji z ostrą bronią. Wyjęto jej nawet fiszbiny z biustonosza, bo to niebezpieczne. Dzieci nie trafiły do domu dziecka tylko dlatego, że policjant na przesłuchaniu powiedział jej, aby szybko napisała oświadczenie, że dziećmi ma zająć się babcia. Należy uznać ją winną z tego względu, że pozostaje w związku konkubenckim ze Stanisławem Staszukiem - napisał Schwartz we wniosku o zastosowanie aresztu, a potem w akcie oskarżenia. Stanisław Staszuk przesiedział w areszcie ponad 6 lat. Piotr Treczyński też 6. Obaj albo nie mieli w ogóle widzeń, albo mieli "przez pleksę". Podobnie Beata O. nie mogła zobaczyć dzieci. Policjanci też nie mogli widzieć nikogo. Żeby nie mataczyli.

Czyściciel
Sędzia Maciej Jedliński sypał wyrokami. Policjantom zniszczył życie, uznając ich winnymi zarzucanych przez prokuratora czynów. Czyli niedopełnienia obowiązku społecznego, przyjmowania kasy za szeptanie do ucha, wożenia narkotyków nieistniejącym samochodem i przekazywania paczki "na dołku?. Rzekomi gangsterzy dostali po kilkanaście lat. Ale musieli tyle dostać, bo jak tu wytłumaczyć 6 lat aresztu?
Sędzia Jedliński sądził tak sumiennie, że nie zauważył, iż trzech oskarżonych reprezentuje ten sam pełnomocnik co świadka koronnego. Nie widział sprzeczności interesów.
- Schwartz wyczyści Świdnicę, tylko nie zapomnij mówić na Treczyńskiego - mecenas Tomasz Bokszczanin mówił do świadka koronnego. Wtedy, gdy był też pełnomocnikiem Treczyńskiego. Dopiero Sąd Najwyższy w kasacji dopatrzył się, że w Świdnicy jest wolnoamerykanka.

Niektórych skazanych w ogóle uniewinnił z braku dowodów. Resztę wątków skierował do ponownego rozpatrzenia. Na 20 stronach uzasadnienia decyzji sędziowie nie pozostawili suchej nitki na prokuraturze zbierającej dowody i na sądzie, który bezkrytycznie dowody te przyjął jako wystarczające.
Gang bokserów - jak pisały o nich lokalne media ...znowu stoi przed sądem. Oskarżani mają innego sędziego, ale ławnicy są ci sami co w poprzednim procesie. Policjanci czekają na wyrok sądu apelacyjnego.

PS Zeznania świadka koronnego Daniela B. walały się przy śmietniku we Wrocławiu. Opisaliśmy to w dwóch publikacjach z cyklu "Jak zabija prokurator" (nr 40 i 42/2011).

"Jak zabija prokurator"

 http://skibniewska.blogspot.com/2013/03/jak-zabija-prokurator-nie-402011.html

Jak zabija PROKURATOR (NIE 40/2011) (NIE 42/2011)

Jak zabija prokurator cz. 1

Świadek koronny wydany bandytom. 

  
We Wrocławiu przy ulicy Świętego Antoniego trwa przebudowa budynku. Wszędzie syf. Robotnicy pracujący przy remoncie wraz z gruzem wynosili do śmieci walające się papierzyska. Ciągle więcej i więcej. Wkurwieni zaczęli sprawdzać, kto dokłada im roboty. I oniemieli. 
Było to kilka tysięcy stron przesłuchań - świadka koronnego. Różne sygnatury akt. Większość V Ds. 19/04. Sp. Świadka pouczono o tym, że składa zeznania w trybie Ustawy z dnia 25.06.1997 roku o świadku koronnym. Wszędzie są dane świadka, jego adres, obecne miejsce pobytu (!), imiona rodziców i miejsce ich zamieszkania. 

Ochrona w teorii
Świadek koronny z założenia ma nadawać na swoich kumpli - bandziorów. W zamian za umorzenie postępowania, odstąpienie od wymierzenia kary bądź jej złagodzenia czy opuszczenia aresztu, a bywa, że nawet więzienia, mówi o planowanych i popełnionych morderstwach, haraczach, narkobiznesie i całym tym bagnie, z jakim miał do czynienia. Rzuca nazwiskami i ksywami najbardziej niebezpiecznych przestępców. Ci zaś szybko trafiają za kraty na długie lata. W zamian za spokój ze strony wymiaru sprawiedliwości naraża się na brak spokoju ze strony bandytów. Dlatego podczas przesłuchań muszą być zachowane szczególne procedury. Świadek koronny powinien być przesłuchiwany przez sędziego, a jeśli nie, to w wyjątkowych sytuacjach osobiście przez prokuratora. Nie wolno umożliwić jego rozpoznania. Trzeba mu zapewnić pełną ochronę. Stąd często koronny dowożony jest na przesłuchania opancerzonymi samochodami z przyciemnionymi szybami. Chroni go specjalna grupa policyjna. Nikt nie zna jego nazwiska, nikt nie wie, skąd pochodzi. Po złożeniu obciążających zeznań i wpakowaniu kumpli do mamra też musi być chroniony. Dostaje nowe dokumenty, co miesiąc ma wypłacaną kasę, daje mu się mieszkanie i chroni go oraz jego najbliższych. Zgodnie z założeniami Ustawy o świadku koronnym delikwent ma szansę na rozpoczęcie nowego życia i uniknięcie przestrzelenia kolan czy kastracji ze strony swoich niedawnych przyjaciół. Taka przynajmniej jest teoria.

Śmietnik pełen nazwisk
Robotnicy z ul. Świętego Antoniego, tego od "poratuj",czytali: W dniu dzisiejszym, po nadaniu mi statusu świadka koronnego chciałbym złożyć zeznania dotyczące faktów, jakie wcześniej opisywałem jako podejrzany. Zeznania te będą dotyczyły osób i zdarzeń najważniejszych osób z grupy przestępczej. Zaczyna się od sprzedaży pistoletu kaliber 6,35 mm w 1996 r. i kontaktów przestępczych ze "Stanlejem" i ważną szychą z Niemiec. Potem jest handel kokainą i narkobiznes polsko-niemiecki. Są nazwiska celników i funkcjonariuszy, którzy "nie widzieli" towaru. Jest historia fabryczki amfetaminy i ściągania z Rosji BMK potrzebnego do produkcji amfy, we flakonie perfum Armani. Jest o handlu bronią na szeroką skalę. O zakładaniu i ochronie śląskich burdeli. O pobiciach na zamówienie lub za nieposłuszeństwo. O kurierach między Świdnicą a Holandią i specjalistach od zdobywania ecstasy. O producentach bomb i o tych, którzy je podkładali.
 Nazwiska i ksywy. "Fitek","Czarny","Czester", "Krasnal","Rudzik","Kleszczu","Bobo","Ansej", "Pisanka","Micia","Jaguar","Kornaś","Struna","Batman","Faszysta","Kajtek","Ostry","Pako","Sznurek","Jura","Brajan" itd. Każdy po nazwisku, adresie i wykonywanej profesji.

Szychy na dłoni
Świadek opowiada nie tylko o gangsterach, ale też o pracownikach sądu, świdnickich sędziach i policjantach kupionych przez grupę. Wszędzie padają nazwiska i wydane na ten cel przez grupę kwoty. Pani o śmiesznym imieniu, protokolantka w świdnickim sądzie, konkubina jednego z bandytów, nadal pracuje w tym sądzie. Sędzia wielokrotnie wymieniany przez świadka nadal sądzi. Jest specjalistą od zorganizowanych grup przestępczych? Według świadka "ugranie sprawy" u tego sędziego kosztuje 100 tys. zł. Policjanci  utrzymywali kontakty z grupą i udzielali pomocy w przypadku jakichś problemów z prawem. Grupa miała cały czas informację na temat planowanych działań policyjnych. Zawsze te informacje były na bieżąco pozyskiwane i były aktualne, co robi policja. Kiedy będą jakieś akcje, czy zjeżdża policja z Wrocławia. W zeznaniach świadka pojawiają się też osoby publiczne. Wysocy urzędnicy ze Świdnicy, którym Agnieszka ps. Koza dowoziła panienki ze swojego burdelu. Koronny opisuje imprezy świdnickich polityków, które były ochraniane przez niego i jego kolegów. Panienki dowozili zaufani taksówkarze z miasta. Wszyscy wymienieni z nazwiska. Podaje nazwiska i adresy polityków, którzy lubili dobrze się zabawić w towarzystwie ich dziewczynek. Mówi, kto źle traktował panienki i musiał zapłacić więcej. I kto lubi nieletnie?
Sędziowie, politycy, celnicy, policjanci obok najgorszych bandytów to jeszcze nie wszystko. W zeznaniach pojawia się znany poseł. I to taki, który znowu startuje w wyborach, tym razem do Senatu.
Chodzi o układy z KGHM i firmami chemicznymi na Śląsku.

Wszędobylski prokurator
Przesłuchania prowadził prokurator Krzysztof Schwartz. Wówczas z Prokuratury Okręgowej w Świdnicy. Obecnie z Apelacyjnej we Wrocławiu. Awansował dzięki zeznaniom świadków koronnych i medialnym zatrzymaniom bandytów i policjantów. Lansował go Zbigniew Ziobro, który dzięki niemu miał nowe tematy na konferencjach prasowych. Przesłuchania koronnego zaczęły się 3 marca 2005 r. Często zaczynano o godz. 9 rano, kończono o 19,30. Ciągnęły się przeszło rok. Bywało, że Schwartz nie przesłuchiwał osobiście świadka. Zostawiał to policjantom. Często delikwenta słuchał komisarz Artur Rodak z KWP we Wrocławiu.
Świadek koronny zeznawał także przed sądem. Dowożony był helikopterem, w kominiarce i wysokim kołnierzu. Podczas jego zeznań obstawiano sąd i całą okolicę. Miasto było dosłownie zablokowane.
A dziś każdy we Wrocławiu może sobie poczytać, co mówił, kim jest, gdzie przebywa, gdzie mieszkają jego bliscy. Ogrom tajnych dokumentów trafił po prostu na śmietnik. Kartki z jego danymi walały się po ulicy Świętego Antoniego we Wrocławiu. Niedaleko znajdują się wrocławski sąd i prokuratura. Ten świadek koronny zaprowadził za kraty kilkadziesiąt osób. Większość dostała dwucyfrowe wyroki. My dziś wiemy, że był on niejednokrotnie wykorzystywany przez prokuraturę do załatwiania niewygodnych polityków i policjantów. Plótł, co mu ślina na język przyniosła. I co prokurator kazał. Ma więc wielu poważnych wrogów. Teraz już każdy z nich może wiedzieć, gdzie go znaleźć. Kto dopuścił do ujawnienia tajemnicy państwowej? Ciekawe, czy ktoś to sprawdzi?

Joanna Skibniewska

PS Oryginały dokumentów zostały zabezpieczone w redakcyjnym sejfie.

Jak zabija prokurator cz. 2

(NIE 42/2011)

Mamy znalezione na śmietniku protokoły zeznań. Jest tam nazwisko i adres świadka koronnego sypiącego nazwiskami dziesiątków osób, w tym polityków. I co? I nic.

- Nie chcemy pracować z ludźmi skorumpowanymi - anonimowo mówią pracownicy Sądu Okręgowego w Świdnicy. Chcą poprosić ministra sprawiedliwości, żeby wyjaśnił sprawę znalezionych na śmietniku zeznań świadka koronnego, który mówi o łapówkach branych przez sędziów, protokolantki, sekretarki. Tymczasem sąd i prokuratura chcą wyciszyć sprawę i zamieść ją pod dywan.

Tajne kwity
Wreszcie ktoś pokazał, co się we wrocławskim "wymiarze sprawiedliwości dzieje" to fragment jednego z wielu listów, które dostaliśmy po publikacji "Jak zabija prokurator? ("NIE?, nr 40/2011). Napisaliśmy o tym, że przy śmietniku w okolicach wrocławskiej prokuratury i sądu walały się tajne zeznania świadka koronnego. Ze wszystkimi danymi, adresem jego i najbliższych, z miejscem pobytu. I z całą zawartością jego rewelacji. Mówił o handlu bronią i narkotykami, o burdelach i haraczach, o politykach bawiących się z prostytutkami i o pracownikach sądu oraz policji biorących w łapę od przestępców. Wymienia nazwiska, sprawowane funkcje i ksywy. Te dokumenty mógł przeczytać każdy, kto przechodził obok śmietnika przy ul. św. Antoniego we Wrocławiu. Teraz te dokumenty mamy my.

Niewinne ofiary
W redakcji natychmiast pojawiła się policja, żeby w imieniu prokuratury z Wrocławia odebrać znalezione kwity. Ale ich nie wydaliśmy.
- To jakbyśmy złodziejowi oddali skradzione fanty - stwierdził Urban. Natychmiast też przesłuchano autorkę. Teraz zapadła cisza.
- Chodzi o to, żeby nikt o tym nie pisał, żeby to nie wyciekło dalej. Przecież to skandal - mówią pracownicy świdnickiego sądu. Pierwsze e-maile dotyczące artykułu dostaliśmy już w parę godzin po ukazaniu się gazety: Jestem ofiarą tej prokuratury. Ja i moi najbliżsi. Albo: Domyślam się, co to za świadek koronny. Jestem jedną z jego ofiar. Po paru dniach to już była lawina. Napisali i zadzwonili do nas bohaterowie zeznań świadka koronnego. Osoby, które na podstawie tego, co opowiadał świadek, były przetrzymywane w areszcie tymczasowym nawet 6 lat. Niektórzy są już uniewinnieni, wiele postępowań umorzono z powodu braku dowodów winy podejrzanych. Co do samych zeznań świadka (tych,które były porozrzucane przy śmietniku), pomówieni i przetrzymywani przez lata w aresztach nigdy nie mogli się z nimi zapoznać! Prokurator Krzysztof Schwartz odpowiadał lakonicznie, że zeznania są utajnione. A oni do dziś nie wiedzą, przed czym mają się bronić, bo nigdy nie poznali treści zeznań. Obecnie znają je lepiej robotnicy budowlani, którzy te papiery znaleźli. Wraz z pomówionymi przez świadka podejrzanymi w aresztach siedziały ich żony, matki, nawet dzieci. Po to, by mężowie, synowie i ojcowie przyznali się do winy. Żona Stanisława Staszuka garowała 2,5 roku, a zamknięto ją w okresie, gdy najmłodsze dziecko było jeszcze przy piersi. Miała opowiedzieć o przestępczej działalności męża. Wtedy wróci do dzieciaków. W razie gdyby nie miała nic do powiedzenia, wystarczy, że podpisze przygotowany przez prokuratora protokół. Tam już wszystko jest powiedziane. Oprócz więzienia Staszuka spotkała jeszcze dodatkowa kara - stracił majątek. Sąd na wniosek prokuratury zarządził w postępowaniu niejawnym przepadek jego domu i ziemi na rzecz skarbu państwa. Nie jest to zabezpieczenie majątku na poczet ewentualnych kar, lecz konfiskata dóbr osoby nieosądzonej. Osadzeni w celach ludzie nie wytrzymywali. Próby samobójcze były na porządku dziennym. Piotr Treczyński, utalentowany bokser, wielokrotny mistrz Polski, a potem organizator międzynarodowych gal boksu zawodowego, nigdy nie przyznał się do winy. W sali sądowej długo mówił o tym, że jest niewinny, przedstawiał dowody. Sędzia nie chciał nawet tego słuchać.
Treczyński twierdził, że został oskarżony na podstawie spreparowanych dowodów i nigdy z działalnością przestępczą nie miał do czynienia. Gdy skończył mówić, wyciągnął nóż i podciął sobie gardło.
Kobieta, która według zeznań świadka była burdelmamą i organizowała panienki dla polityków i policjantów, uciekła przed aresztowaniem do Niemiec. Tam popełniła samobójstwo.

Zimny strach
Napisali do nas adwokaci z Dolnego Śląska. Od 12 lat chodzę po korytarzach tego sądu i nie chcę, żeby mnie prokuratura wykończyła. Dlatego papuga zrezygnował z obrony pomawianych ludzi. Trzech innych mecenasów, którzy przy oskarżonych zostali, trafiło do aresztu. Podobno prokurator miał dowody na to, że próbowali przekupić lekarzy i biegłych. Świadek koronny im powiedział. Automatycznie przestali bronić oskarżonych. Sprawy przeciwko nim już poumarzano.
Tu na Śląsku nikt nie pokaże prawdy, co dzieje się w tej prokuraturze i sądzie, bo inaczej go zniszczą - napisał jeden z dolnośląskich adwokatów. Napisał do nas także sędzia proszący o anonimowość. Opowiedział nam o spektakularnym zatrzymaniu prawie setki ludzi. Lekarzy, orzeczników ZUS. I głośnej rzekomej mafii lekarzy. Opowiadał o tym później Zbigniew Ziobro na specjalnie zwołanej konferencji prasowej. Sędzia napisał też o tym, jak świadek koronny pomawiający tych ludzi popełnił samobójstwo. Zostawił list, którego prokuratura szuka od dawna. w nim przeprasza wszystkich, których pomówił i opowiada, jak był zmuszany do składania fałszywych zeznań przez prokuratora. Potem się powiesił. Dziś sprawy przeciwko aresztowanym lekarzom umorzono. W Trybunale Praw Człowieka toczą się postępowania przeciwko skarbowi państwa o zastosowanie bezzasadnych aresztów. Część wielomilionowych odszkodowań już zasądzono. Sędzia podał nam też sygnatury akt spraw, które były robione na zlecenie Zbigniewa Ziobry. Opisał powiązania z Prokuraturą Apelacyjną w Krakowie i napisał o wytycznych idących stamtąd. I o ludziach nie tylko niewinnie osadzonych, ale także o ich najbliższych wykończonych psychicznie przez prokuraturę.
Tu od lat nic się nie zmienia - napisał sędzia.
Głucha cisza

Joanna Skibniewska

Korona ci z głowy spadnie (NIE, 38/2009)

Policja obiecuje świadkom koronnym cuda, a potem pies z nimi tańcował.

Krzysztof M., ksywa Bajbus, od trzech lat siedzi w więzieniu. Prawdopodobnie tylko dlatego jeszcze żyje. Bo Bajbus sypie swoich kumpli z gangu mokotowskiego. Wcześniej sam kierował jedną z grup, handlującą narkotykami i napadającą na tiry oraz hurtownie. Teraz opowiada o dragach, planowanych zabójstwach, wymuszeniach, obcinaniu palców.
Spowiedź Bajbusa może na długie lata wsadzić za kratki wielu bandytów. Dlatego postanowili go uciszyć. Niedawno w podwarszawskiej Kobyłce przed sklepem zabili mu żonę. O tym, że wydano na nią wyrok, od dawna wiedział komendant główny policji, nikt jednak nie zapewnił jej ochrony. Mimo że bandyci siedzą i są odizolowani od innych więźniów, zawsze mieli dostęp do obciążających ich tajnych zeznań Bajbusa.
– Wiedzieli, kto ich obciąża i jaka jest treść zeznań. Już następnego dnia dowiadywali się, kogo właśnie zatrzymaliśmy – mówi oficer policji rozpracowujący gang mokotowski.
Koledzy Bajbusa teraz polują na jego dzieciaki (10 i 15 lat).
Dzieciom i babci zapewniono ochronę, czyli wywieziono ich na zadupie, dzieci poszły do nowej szkoły, gdzie mają mówić, że rodzice wyjechali do Irlandii. Ale do szkoły chodzą parę kilometrów lasem, same. Przez cały dzień nikt ich nie pilnuje. Mogą niby zadzwonić na ustalony z policją telefon, ale zanim ktoś dojedzie na to zadupie, minie dużo czasu.
Marzeniem dzieci jest odwiedzić grób mamy. W Dzień Matki młodszy chłopczyk robił w szkole laurkę dla wymyślonej mamy z Irlandii. Wtedy się załamał. Zemdlał, dostał drgawek. Niedługo potem chciał popełnić samobójstwo. Dzieci straciły wszystko – mamę, dom, rodzinę, przyjaciół. Cały czas się boją. Nie mają zapewnionej opieki psychologicznej, choć ustawa to przewiduje. Nie wolno im przyjechać do rodzinnego miasta, bo nie ma funkcjonariuszy, którzy zapewniliby im ochronę. Najbliżsi cennego świadka koronnego, na których wisi mafijny wyrok śmierci, zostali pozostawieni sami sobie.
Gdyby nie Kamil K., policji nigdy by się nie udało rozpracować międzynarodowego gangu handlującego narkotykami. Grupa, którą wsypał, a konkretnie jej warszawski człon, była najbardziej krwawą i bezlitosną z obecnie działających band przestępczych. Dzięki zeznaniom Kamila K. policja zatrzymała kilkadziesiąt osób, przechwyciła transporty heroiny i innych narkotyków. Udało się zabezpieczyć większość majątku bandytów.
Do przyjęcia roli świadka koronnego namówiła Kamila Małgorzata. Kobieta życia. Oboje chcieli rozpocząć inne życie, pomóc policji i zapewnić sobie spokój. Bo gang zaczął tracić do nich zaufanie. A to oznaczało śmierć. Mieli w zamian za zeznania dostać od państwa opiekę.
– Prokurator z Lublina mówił, że dostaniemy tyle pieniędzy, że będziemy musieli przekładać z kupki na kupkę, żeby nie zatęchły.
Stracili rentę i mieszkanie, ściga ich komornik. Jak ich zeznania przestały być potrzebne, przestali też dostawać jałmużnę i nikt ich nie chroni. Uciekają przed członkami gangu. Bo koledzy pamiętają frajera...
– To, że ich nie znaleźli, nie oznacza, że nie znajdą – mówi O., jeden z żołnierzy grupy wołomińskiej. – Po prostu w tej chwili ich nie szukają. Ta cała ochrona to kompletna bzdura.
Znany wołominiakom Janusz Cz. to świadek koronny, który wystawił Jacka Klepackiego, ksywa Klepak. Dzięki jego informacjom policja aresztowała wiele osób. Tzw. słupy, na których c zakładał firmy. Gdy prokurator postanowił dobrać się do szefa mafii, Janusz Cz. został przez śledczych wtajemniczony w operację. I natychmiast ostrzegł tajnymi kanałami Klepaka, na którego wcześniej donosił. Gangster zwiał.
Pewnego dnia Cz. jechał na spotkanie.
– Po drodze musiałem zatankować i wtedy na stacji benzynowej napadli na mnie ludzie Klepaka. Pewnie by mnie zatłukli na śmierć, gdyby nie list, który zawsze nosiłem przy sobie. To była korespondencja adresowana do Jacka Klepackiego, w której opisałem wszystkie jego przekręty. Z zaznaczeniem, że co tydzień, w środę, zgłaszam się do kogoś, kto ma kopię papieru. Jeśli mnie nie będzie, ten ktoś natychmiast udaje się prokuratora, MSW i CBŚ – opowiedział w śledztwie Janusz Cz.
Już miał głowę w foliowej torbie, przy skroni pistolet, gdy jeden z bandziorów zadzwonił do Klepaka i przeczytał mu list, zapewniając, że ten skurwysyn naprawdę to ma. Gangster odpuścił. O całym zajściu wiedział cały Wołomin, ale nie oficerowie, którzy mieli świadka chronić. Po tym Janusz Cz. powiedział, że osoby, które obciążył w swoich zeznaniach, tak naprawdę są mu osobiście nieznane. Nigdy nie widział Jacka Klepackiego, ani Goebbelsa, Mózga, i innych, których ksywy rozszyfrowywał w śledztwie. Zeznania przeciwko Klepakowi i jego „żołnierzom” zostały siłą wymuszone przez policjantów.
Prokurator, który zrobił z niego świadka koronnego, przestał go lubić. Obiecane wsparcie szlag trafił i zaprzysiężony świadek koronny trafił za kratki. Za wyłudzenia. Potem prokuratura dorzuciła jeszcze zarzut zabójstwa sprzed lat. I Janusz Cz. zamiast nowego mieszkania, nowej twarzy i dobrej pracy dostał dożywocie.
W zamian za swoje zeznania, świadek koronny i jego bliscy powinni otrzymać ochronę i pomoc od państwa. Art. 14 ustawy mówiący o zmianie nazwiska, operacjach plastycznych czy utrzymywaniu świadka koronnego i jego rodziny, jest w zasadzie nie do zrealizowania.
Poza tym świadkami koronnymi zgodnie z ustawą nie mogą zostać ci, którzy brali udział w zabójstwie, planowali takie, nakłaniali do zabójstwa lub kierowali grupą przestępczą. W zasadzie żaden z tych, którzy sypią pruszkowiaków czy gang mokotowski, nie może być świadkiem koronnym. Opisywany Bajbus siedzi za zabójstwo, słynny Masa maczał palce w niejednej mokrej robocie. Poza tym każdy z nich kierował jakąś podgrupą gangu.
W myśl przepisów ustawy państwo musi zapewnić świadkowi powrót do uczciwego życia oraz bezpieczeństwo dla niego i rodziny. Znane nam przykłady dowodzą jednak, że program ochrony świadka koronnego to fikcja.

JOANNA SKIBNIEWSKA

Artykuł 14
1. W razie zagrożenia życia lub zdrowia świadka koronnego lub osoby dla niego najbliższej w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, mogą być oni objęci ochroną osobistą, a także uzyskać pomoc w zakresie zmiany miejsca pobytu lub zatrudnienia, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach można wydać im dokumenty umożliwiające używanie innych niż własne danych osobowych, w tym uprawniające do przekroczenia granicy państwowej, jak również mogą uzyskać inną formę pomocy, a zwłaszcza przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego usuwającego charakterystyczne elementy wyglądu lub operacji plastycznej.
2. W razie niemożności zatrudnienia świadka koronnego lub osoby dla niego najbliższej, może być im przyznana pomoc finansowa, w szczególności przeznaczona na pokrycie kosztów utrzymania.